The Seven Samuraifilms: Zatoichi (2003)

200505-zatoichi-01

De CINEmaki raakte in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. De vierde van het stel ziet geen steek, maar steekt voor je het ziet. Nou ja, laten we vooral geen spoilers geven.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Zatoichi|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

De avonturen van de blinde (eh, nee ik zeg niets) samoerai Zatoichi zijn al lang en breed uitgemeten in de Japanse filmwereld. Meestal is hij gespeeld door Shintarô Katsu. Eens heeft hij zelfs de ons allang bekende Yojimbo ontmoet, want zo gaat dat in de Japanse filmwereld: bekende figuren (Godzilla/Gojira) ontmoeten andere bekende figuren (Mothra en vele anderen)*. In 2003 besloot de fijnzinnige regisseur Takeshi Kitano (Beat Takeshi) hem nieuw leven in te blazen. Kitano weet wel raad met de samoerailegende.

En dus lezen we in de pagina’s van IMDb het volgende stukje triviale informatie:

The blood in the film has been described by many as being “too CGI”. Kitano did this intentionally, wanting to “soften the shock to the audience” due to the high body count. Kitano told the CGI artist he wanted the blood to “look like flowers blossoming across the screen.”

Is dat niet een van de mooiste aanpakken die je ooit hebt gelezen? Maak het zo realistisch mogelijk, behalve dat ene dingetje dat een publiek kan schokken, zelfs misselijk kan maken. Maak dat níet realistisch, maar poëtisch. In een interview zeiden de gebroeders Coen dat ze sterfscènes juist niet op een poëtische, gekunstelde manier filmen, omdat de dood juist iets vreselijks is. De dood is smoezelig, smerig, goor, messy. En dat kun je tonen voor wat het is, of je kunt de klap verzachten.

Zatoichi draait om de gestileerde samoerai. De scènes bevatten inderdaad realistisch ogende bewegingen tijdens de gevechten, en de actie is daardoor op zijn minst hard te noemen. Maar de film heeft een ijzersterke suspense-factor, een opbouw die ongewoon is voor actiefilms en die deze rolprent het genre actiefilm ruimschoots doen overstijgen. Camerahoeken, uitgecalculeerde bewegingen en een zeer ingenieuze plot. Kitano bracht de blinde samoerai de 21ste eeuw in, iets wat helaas niet in een nieuwer deel van de cyclus erg goed is voortgezet als we de reacties op internet mogen geloven.

Vooral een erg moderne blik op de historische periode is het subplot van de twee geisha-meisjes die hun ouders komen wreken. Let daar vooral op.

kitanozatoichi

* Vooruit, zo gaat dat ook in de Amerikaanse filmwereld (Abbott and Costello meet Frankenstein, om er maar een te noemen).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s