The Seven Samuraifilms: Onibaba

onibaba 2

De CINEmaki raakte in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. Onibaba is een samoeraifilm met nauwelijks samoerai erin. En als ze erin zitten, dan niet bepaald lang.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Onibaba|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Dit is zo ongeveer de enige samoeraifilm – Ghost Dog meegerekend – die niet echt over de samoerai gaat. Hier zien we de effecten van continue oorlogsvoering op twee vrouwen van lage komaf, gehuld in schitterende horror. De echtgenote en de moeder van een gedwongen soldaat wonen in het midden van nergens. Er is geen enkele manier om te overleven, anders dan een gevaarlijk en immorele val te zetten voor individuele leden van de voorbijtrekkende strijdende facties.

Komt er een samoerai in de buurt, of twee zelfs, dan zorgen de twee vrouwen ervoor dat ze niet meer weg komen. Ze doden de samoerai en verkopen vervolgens hun wapens en uitrustingen. De relatie tussen de twee wordt echter verstoord wanneer de domme bruut van een buurman terugkeert van het strijdveld zonder de echtgenoot van de jonge vrouw. Dood, zegt hij. En voor troost komt er een toenadering tussen de jonge weduwe en de enige man in de omgeving. Haar schoonmoeder vindt het afgrijselijk.

Dan komt er een mystieke figuur op haar pad, een samoerai met een angstaanjagend masker (die zijn overigens de inspiratie voor het witte demonengezicht in de subliminale shots in The Exorcist). Ze weet hem te doden en onder het masker vindt ze een ernstig verminkt gezicht. Is het een voorbode? De moeder negeert dit en besluit het masker te gebruiken om de twee nieuwe tortelduifjes uit elkaar te drijven. Elke keer wanneer de weduwe de tent uit sluipt om naar haar nieuwe geliefde te gaan, wacht haar schoonmoeder haar buiten op in de vermomming van een demon. Het heeft effect, maar ten koste van wat?

Kaneto Shindô’s Onibaba is in sommige opzichten een historisch-Japanse vorm van Henri-Georges Clouzot’s Les Diaboliques, een Franse horror uit 1955. De vertelling is echter heel anders gestructureerd. Je ziet hoe de oudere vrouw haar plan smeedt en in uitvoer brengt. Er is geen mysterie. De suspense zit in de meedogenloosheid van de personages, en in de omgeving waar prachtig gebruik van gemaakt. Rondom de woonplek van de drie hoofdfiguren zijn alleen rietvelden te zien, die een uitstekende verhulling bieden voor het in de hinderlaag lokken en doden van samoerai en voor het demonische spel van de schoonmoeder. Dat en het masker maken dit een film over het verborgene. Bewegende beelden die laten zien wat je niet ziet.

Onibaba

Advertenties

2 gedachten over “The Seven Samuraifilms: Onibaba

  1. Inderdaad zeker een mooie film. Als je dit iets vond moet je ook eens Shindo’s Kuroneko kijken als je dat nog niet gedaan hebt. Dat is een companion piece van deze film. Die is (bijna) even goed naar mijn mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s