Raising Arizona – Revisited

raising-arizona123_480_poster

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Raising Arizona|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Als je deze film onder een genre schaart, is de meest voor de hand liggende optie comedy. Er gebeurt meer, er wordt met aanzienlijke bekwaamheid thriller-achtige spanning opgebouwd, er is ook al ruimte voor dramatische spanning. Maar comedy voert de boventoon, laten we dat gegeven aannemen.

Let eens op het oog voor detail dat de gebroeders Coen leggen in een genre dat – toen al, zeker in de VS – vooral gekenmerkt wordt door een zekere botheid en in-your-face-mentaliteit. Dat is vooral merkbaar in de roemruchte achtervolgingsscène die begint wanneer hoofdpersoon H.I. (Nicolas Cage) luiers gaat kopen en uiteindelijk het pompstation waar hij dat doet berooft. Het einde van de scène is chaos, zoals niet ongewoon in een komische film als deze. Maar in tegenstelling tot de meeste komische achtervolgingen is er sprake van een zorgvuldige opbouw. Het is niet ‘A gebeurt, B is chaos’, er is een gestage ophoping van factoren. Als het ware ‘A gebeurt, B gebeurt, A wordt even teruggehaald, C gebeurt, C komt in aanvaring met iets uit B’, en zo verder tot uiteindelijk ‘chaos’ wordt bereikt.

Een duidelijke aanwijzing voor de zorgvuldigheid is te zien in de shots van de baby die achterin de voortsnellende auto van H.I.’s vrouw – en medeplichtige aan babyroof – Ed (Holly Hunter) zit. Twee keer ramt Ed door een barrière heen, beide keren trekt de baby zijn capuchon voor zijn ogen. Het is een geweldig detail in een scène die steeds verder uit de hand loopt. De opbouw is met zoveel aandacht voor detail gedaan dat je je als kijker zelfs erg vergevingsgezind opstelt als het even niet helemaal duidelijk is of een aspect wel klopt.

Neem het gedeelte van de grote achtervolging dat in de grote supermarkt plaatsvindt. Daar komt twee keer een grote groep honden aan bod – aangevoerd door een rottweiler waar H.I. een aanvaring mee heeft gehad aan het begin van de scène. De eerste keer komt de op hol geslagen roedel van links in beeld, en zorgen dat H.I. een van de gangen in de supermarkt in duikt. Even later komt de roedel opnieuw in beeld, weer van links. Het komische effect komt helemaal aan zoals bedoeld. Maar wat zijn dit voor wonderhonden? Zijn ze rondjes aan het rennen? Hebben ze een wormgat ontdekt waardoor ze van het ene uiterste van de supermarkt weer in het andere uiterste belanden?

Er is iets raars aan de hand. Maar ja, nou en? Het gaat om het komische effect: de honden zijn op de juiste plek op het juiste moment. En dat is wat telt. De rest kun je er eventueel als kijker best even bij verzinnen.

Ook zeer fijnzinnig is overigens de rol van Ed, die speciaal voor Hunter is geschreven. De twee uitersten van overdreven controle op een situatie en zeker op de grillen van echtgenoot H.I., en daartegenover de uitbarstingen van emotie op gezette momenten. Hunter kan zich lekker laten gaan. “I love him so much!”, wanneer ze de gestolen baby voor het eerst in haar armen drukt. Het strookt totaal niet met haar verdere beheersdheid, maar is net één van die momenten dat haar karakter net iets minder eendimensionaal is.

Raising-Arizona

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s