Aantekeningen: Nirvana

nirvana-1997-10-g

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Nirvana|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

De duidelijk op Blade Runner en verschillende films van David Cronenberg geïnspireerde Italiaanse science-fiction zoekt zijn originaliteit vooral in bepaalde stukjes beeldende weergaven. Vooral met betrekking tot ogen zijn er wat mooie effecten bedacht.

Wat erg goed werkt, is de scène waar computertechneuten duelleren met gevaar voor eigen leven. Een man hangt aan een virtual reality-apparaat en maakt pulserende bewegingen. Een straaltje schuimend wit vocht loopt langs zijn wang naar beneden. “Zijn hersens worden gefrituurd”, luidt de illustratie. Het is heus niet het meest originele stukje science fiction, maar het zit lekker in elkaar. Ook de scène waar het personage Joystick de camera in zijn oogkas – zijn echte ogen heeft hij verkocht – laat nakijken heeft een lekker ranzige scifi-feel. Een klein stukje futuristische body horror is altijd fijn op een doordeweekse avond.

Qua schrijfwerk is er vooral één moment waar goed naar opgebouwd wordt. De aanzetjes zijn als volgt: hoofdpersoon Jimi (Christopher Lambert) is geobsedeerd met zijn verdwenen vriendin Lisa (Emmanuelle Seigner), wiens herinneringen zijn geïmplanteerd bij Naima (Stefania Rocca), en hij gaat inbreken in een geavanceerd systeem wat volgens Joystick zijn gedachten leest en tegen hem gebruikt als beveiliging. Ok, dus uiteraard komt hij in het systeem Lisa tegen, die tegen hem begint te praten over iets wat ze samen hebben meegemaakt. Joystick probeert hem te waarschuwen: “Ze is niet echt! Ze is een ‘devil’!” Maar Jimi negeert het. Totdat Naima dezelfde herinnering vertelt, maar dan vanuit Lisa’s standpunt. “Ik zei het inderdaad zoals in je herinnering, maar eigenlijk loog ik. Ik voelde me totaal anders dan ik me voordeed.” Het is een stuk verhaal waar lekker lang naartoe is gewerkt en mooi uitpakt, waarschijnlijk bedoeld als de kern van de film.

Ook ziet alles er interessant uit aan de game die Jimi heeft geschreven, waarin de hoofdpersoon aan het begin van de film door een virus per ongeluk echt tot leven komt. De weinige kleuren, die bij de love interest van de hoofdpersoon ook steeds veranderen. De hoofdpersoon zelf, die er echt uitziet als het stereotype vadsige en geoliede Italiaan (hij zou zo Super Mario kunnen spelen). De overdreven kapsels.

Nirvana is een film waarin symboliek er vaak dik bovenop ligt, maar wel lekker. Het maakt de film een stuk interessanter dan wanneer het er niet in had gezeten.

vlcsnap-2010-09-04-12h06m48s234

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s