Aantekeningen: The Age of Innocence

5601413948_0365dfec2f

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Age of Innocence|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het eerste kostuumdrama van Martin Scorsese (uitspraak: ‘skorsessie‘, CC: @matthijsvannieuwskerk), en je zou kunnen zeggen zijn enige kostuumdrama, is vaak met gepaste ironie en tegelijkertijd goede inschatting zijn meest gewelddadige film genoemd. Er is een continue oorlogsvoering onder de oppervlakte tussen de vrije wil en het sociale stramien van laatnegentiende-eeuws New York. Vrijheid versus conformiteit, let the battle commence. De manier waarop dit wordt verduidelijkt is lang niet altijd in het spel van de karakters, maar in de hoek waar je het als ongeoefende kijker minder zoekt: de camera. Scorsese doet in al zijn films de dans met de camera, maar om een of andere reden is de tango zo schrijnend als hier.

Kadrering. Beweging. De scènes zijn gespeeld met gepaste statische houding, passend bij het dichtgeslibde sociale milieu van high society New York – die karikaturale kopie van de samenleving van waar ze zich heeft vrijgevochten. Het zijn de bewegingen van de camera die de film animeren, en waarin de personages worden geschetst. De grootsheid van de Van der Luydens wordt geïllustreerd met de lage hoek in de grootse wijde ruimte, maar ook de sierlijke zwiep waarmee het oude echtpaar de aandacht opeist. Later spreekt hoofdpersoon Ellen Olenska (Michelle Pfeiffer) – in een veilig afgekaderde kamer, een toevluchtsoord voor de vrijdenkers – over het echtpaar; schertsend en scherp. En weg is de illusie.

daniel-day-lewis-the-age-of-innocenceScorsese is ook niet te beroerd om de kunstmatige kaders lekker in te wrijven, dat is het mooie ervan. Op het balkon bij een opera zitten Archer (Daniel Day-Lewis) en Olenska in een privébubbel. Daarin kunnen ze vrijer praten, of in elk geval in meer vrijheid om wat ze voelen heen draaien. Maar de bubbel is er ook echt. Recht in je snoet. Scorsese laat het vizier halfdicht draaien. Zo ontstaat er een schimmige cirkel om de twee personages, een visuele bubbel, zeer letterlijk gemaakt. Het is ontzettend onsubtiel, net zoals de lichtveranderingen die hij vlak erna toevoegt. Alles gaat op schemering, alleen een spot verlicht de achterkant van Pfeiffers hoofd. Zo komt er een geel-witte gloed in haar haar. Het is een duidelijke truc om te laten zien hoe Archer de vrouw op dat moment ziet. Het is ook een van de weinige gelegenheden tot een soort magie in de strakheid van de omgeving.

Scorsese zoekt zijn de manieren om de ironie en de scherpzinnigheid van Edith Whartons taalgebruik in deze boekverfilming om te zetten tot beeldtaal. Dat spel siert hem, het siert de film, en het zwiert de film. Het is verleidelijk om de film nog eens te gaan kijken om nog meer nuances van het camerawerk op te vangen.

AgeLuyden

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s