Aantekeningen: The Sessions

1682019-inline-inline-3-the-sessions-movie

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Sessions|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een zeer typische stilistische keuze aan The Sessions, een feelgood-arthousefilm over de seksuele capriolen van de compleet verlamde dichter Mark O’Brien, is hoe de hoofdpersoon (John Hawkes) consequent in beeld wordt genomen. En dat is zo horizontaal mogelijk.

Ok, voor iemand die het grootste deel van zijn leven liggend heeft doorgebracht is het logisch dat je hem vooral liggend ziet. Maar het camerastandpunt is bijna de hele film lang standaard rechtopstaand. Boven is boven, onder is onder en de camera registreert. Je ziet O’Briens gezicht daardoor bijna continu in een ongemakkelijke hoek. Liggend, met het topje van zijn kruin net ietsje schuin naar beneden gericht, waardoor – en dit is belangrijk! – zijn mondhoek altijd net iets boven zijn ooghoek uitkomt.

Zoals ik al zei; het klinkt logisch, maar dat hoeft niet. Je kunt de camera ook boven de persoon hangen en naar beneden filmen, dan zie je hem dus liggend van boven. Maar dan zie je het subject juist vanuit een normale hoek. Top van het hoofd naar boven gericht, kin naar beneden. Het is dan alsof je hem aankijkt. Het is een normalisering van de aan bed gekluisterde figuur. En dat heb je ook wel in The Sessions, maar heel, heel, héél erg spaarzaam. Tijdens mijn eerste viewing heb ik maar drie of vier momenten geteld dat het is toegepast.

De eerste keren hebben allemaal met momenten van seks en/of opbloeiende liefdesgevoelens te maken. Het zijn de momenten waarop O’Brien na zijn orgasmes in gesprek raakt met zijn therapeute (Helen Hunt). Het zijn een paar momenten waarop hij zich het meest normaal lijkt te voelen, het meest in touch met de rest van de mensheid. Zoals ik al zei: het shot heeft een normaliserend effect.

De laatste keer is bij een incident waardoor hij in het ziekenhuis belandt. De elektriciteit in zijn huis valt uit, en dus ook die van zijn ijzeren long. O’Brien raakt bewusteloos, maar wordt op tijd naar het ziekenhuis gereden, waar je hem op een karretje door de gang ziet worden geracet. Het is waar hij – voor het eerst expliciet, lijkt het – wordt geconfronteerd met zijn sterfelijkheid. Van bovenaf zie je O’Brien recht in beeld, versuft en met een mondkapje. Genormaliseerd: sterfelijk, zoals wij allemaal.

Hoe hij echt aan zijn einde komt zien we niet, maar wel zijn begrafenis. En daar staat weer een foto van hem, zoals de wereld hem zag. Liggend, met zijn mondhoek boven zijn ooghoek getild.

The-Sessions-3

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s