Aantekeningen: The Limey

The_Limey_18275_Medium

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Limey|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Tussen het kijken van de films door is Steven Soderbergh nooit een van de regisseurs waar ik het meest aan denk, maar bijna elke film van hem verrast me weer. En aangenaam ook. Nou is The Limey in één opzicht een wel een kleine uitzondering, en dat is dat ik er eigenlijk al een tijdje naar uitkijk om ‘m te gaan zien.

Soderbergh doet één ding wat simpelweg verrukkelijk is: hij durft de knipmomenten in de montage heel duidelijk te showen, lekker in je gezicht. Tussen twee zinnen dialoog in, zoals in zoveel films, kan er makkelijk worden geknipt, maar vaak wordt verbloemd dat de twee stukjes citaat niet echt achter elkaar horen. In The Limey mag je het gewoon zien. Lekker. Een houding verandert compleet. Je ziet een gesprek, maar het zijn stukjes die eruit zijn gedestilleerd. En het maakt het mooi om naar te kijken.

En een andere keer doet hij het radicaal anders. Je ziet één gesprek – Wilson (Terrence Stamp) vertelt een Amerikaanse vriendin van zijn dochter over hoe hij voor het eerst wist dat ze dood was – plaatsvinden aan twee verschillende scènes, parallel aan elkaar en door elkaar heen geknipt. Het ene beeldje is binnen, het andere buiten, maar het is één gesprek. Een reactie op de een locatie slaat terug op stukje dialoog op de andere. Het geeft het gesprek een mystiek karakter, wat compleet aansluit op de inhoud.

The Limey ademt een schitterende nostalgie naar de jaren zestig uit. De film leent beelden uit een oude film van Stamp, Ken Loach’s Poor Cow uit 1967, en refereert terug naar de gloriedagen van de wraakfilm. Denk vooral aan Point Blank (1967); Wilson zou er zo uit kunnen zijn gelopen. En dan alle muziek, lekker veel (vooral Britse) jaren-zestigmuziek en referenties ernaar. Peter Fonda’s karakter Terry Valentine praat met weemoed over de jaren zestig, maar met een leuke twist. “It was just ’66 and early ’67. That’s all there was.”

Des te mooier dat Valentine met ontzettend veel ongeloof reageert dat er iemand – hij weet het nog niet, maar een echte filmboef – op hem jaagt. Hij is geheel niet in stijl met de wraakfilm, en gelooft zijn oren niet. “Shooter?”, zegt hij alsof het hele woord hem vreemd overkomt. De harde Britse crimineel past, hoeveel hij ook in witwaspraktijken van Amerikaanse gangsters terecht is gekomen, niet in zijn belevingswereld.

Mijn favoriete gedeelte is vlak nadat Wilson bij Valentine thuis is geweest, wat heeft geculmineerd in het doden van een beveiliger en een autoachtervolging, en Valentine ziet in zijn huis ineens dat een foto van Wilson’s dochter (juist, het gewraakte subject) mist. Een soort van indaling van het besef hoe dichtbij de hem nog onbekende Wilson is geweest, het besef hoe de Brit zijn leven naar zijn eigen willekeur in- en uitsluipt.

En iets anders moois is hoe de eindconfrontatie ontaardt in een meelijwekkende vertoning. Niet dat Valentine voor zijn leven smeekt of wat dan ook. Er is geen fysieke of psychologische zwakte. Het simpelweg de scène waar het voor Wilson duidelijk wordt dat zijn dochter is vermoord door een man die haar simpelweg niet begrijpt.

Eigenlijk kun je al het bovenstaande misschien ook wel een klein beetje vergeten. Want als The Limey al iets is, dan is het vooral een showcase voor Stamps starende blauwe ogen.

Maar goed, nu we het toch over Terrence Stamp hebben. Vind je hem er soms uitzien als een rapper?

STAMP-banner

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s