Aantekeningen: Io e te

01c34dc

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Io e te|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Zwicht ik voor die ene scène vanwege de Italiaanse tekst op David Bowie, of is Bowie alleen het kersje op de taart?

Tja.

Voor deze nieuwste van Bernardo Bertolucci is de tekst, “eenzame jongen, eenzaam meisje” en dus niets over Major Tom’s en ruimtereizen, perfect. Niet alleen doordat de tekst aansluit op het verhaal zelf, maar ook omdat het lied connotaties heeft die op beide slaan. De jongen heeft affiniteit met science fiction, en gaat zelfs zo ver om zijn moeder te vragen of ze met hem zou voortplanten als zij tweeën als enige de – of ja, een – apocalypse zouden overleven. Het meisje kickt af van een drugsverslaving (voor wie de connotatie niet snapt, voilà!).

De dansscène geeft een mooie afronding van een aantal mooie tegenstellingen. Lorenzo en zijn halfzus Olivia hebben niet heel erg zin om tijd met elkaar door te brengen, maar worden onlosmakelijk met elkaar opgescheept. Hij wil eigenlijk een week alleen doorbrengen – de jongen heeft veel moeite gestoken in het faken van een skivakantie – maar dan valt zijn afkickende zus op zijn pad. Karma kan vervelend zijn. Maar er is ook een dualiteit in zijn gevoelens over de situatie. Hij verstopt zich wanneer ze vervelend genoeg zijn schuilplaats (een opslag in de kelder) binnenwandelt, maar heeft meteen een fascinatie waardoor hij al snel ontdekt wordt. Zij helpt hem met het ophouden van het verhaaltje dat hij in de sneeuw zit wanneer zijn moeder belt, maar ze heeft meteen een chantagemiddel om te mogen blijven.

Hij kan niet weg, zij kan niet weg. Hij wil haar eigenlijk niet daar, hij is ook verwonderd en wil helpen. Er is een soort mini-oorlog gaande in de gezamenlijke verstopplek.

Tijdens hun laatste nacht samen doen de twee elkaar beloftes. Olivia belooft nooit meer drugs te gebruiken, Lorenzo belooft zich nooit meer op deze manier te zullen verstoppen. Maar in de nacht laat Olivia een zakje cocaïne brengen door een dealer. Ze rolt haar 100-eurobiljet op, en werpt dan een blik op haar slapende broer. Nee, toch maar niet. De volgende dag zijn ze klaar om te vertrekken, en Olivia is al naar de deur aan het lopen wanneer Lorenzo het pakje peuken ziet liggen. “Je vergeet je sigaretten”, roept hij haar achterna. Olivia reageert niet. Hij rent achter haar aan en duwt ze in haar hand. Wat erna gebeurt met het zakje cocaïne wordt niet meer verteld, maar de connotatie is duidelijk. Onwillig en onwetend is hij zelf medeplichtig aan het breken van haar belofte.

Extra opmerkelijk is het eindshot. Is dit nu een zeer expliciete verwijzing naar Les 400 Coups? Ik hoop het, zelfs als sommige anderen dat expliciet niet doen.

io-e-te-bernardo-bertolucci-5

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s