Aantekeningen: Thérèse Desqueyroux

Therese-Desqueyroux3

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Thérèse Desqueyroux|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Is het niet fijn om de weeë glimlach van Audrey Tatou eens te zien worden ingezet voor een minder feeëriek karakter dan gebruikelijk? Niet dat haar nymfachtige typecasting misplaatst is, ze vervult de rollen met verve. Afwisseling is nou eenmaal ook aangenaam. In deze zwanenzang van de Franse regisseur Claude Miller is haar gezicht een voortdurende grimas van overpeinzing. Ze kan net zo betoverend glimlachen als altijd, maar nu weet je dat er iets heel anders in haar hoofd speelt.

Daarom is de typering van haar karakter, Thérèse, en dat van haar beste vriendin en latere schoonzus Anne ook zo spot on als voorbode van wat er komen gaat. Thérèse zit steeds met haar neus in de boeken, ze is een cerebraal type, een denker die niet om wat er in haar hoofd afspeelt heen kan. Haar hartsvriendin is de exacte tegenpool: het fysieke type, dat onmogelijk kan stilliggen in een bot en geniet van de jacht. Later doen ze allebei dingen om de familie ten schande te maken, en precies omwille van hoe ze zijn.

Allereerst de jonge Anne die valt voor een Portugese Jood. Oncontroleerbare passie overvalt haar, het simpele lichamelijke bij haar minnaar moeten zijn. Thérèse doet iets veel ergers: ze probeert haar man te vergiftigen. Uit een drang, een zelfdestructie die wordt ingegeven door haar continue malen en ontevredenheid met de conformistische positie waarin ze zichzelf heeft geplaatst. Ze heeft ook visioenen – of simpelweg fantasieën – van een autodestructief karakter. Dat zich dat juist richt op haar onbekwame man, die het in wezen weinig kan helpen dat hij zo is zolang Thérèse haar mond houdt, is een bitter en toch begrijpelijk randje.

De eerste keer dat ze haar man toestaat om iets te veel van zijn medicatieve arsenicum in te nemen is het licht komisch. Het gebeurt per ongeluk, en ze zwijgt. Wanneer ze het zelf handmatig doet – na vaak te klagen over zijn hardop tellen van de vier druppels, hoor je haar tellen “6-7-8-9” – is het alleen nog maar zwartgalliger. Het geeft een droogkomisch randje en staat je toe om je te verplaatsen in haar.

Wanneer ze bestraft wordt, mergelt ze zich uit. Ze wordt spriet, onthouden van zonlicht en kettingrokend. Wil je Audrey Tatou’s witte gezicht écht eng zien glimlachen, dan is deze film een heuse aanrader.

therese-desqueyroux-therese-desqueyroux-21-11-2012-5-g

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s