Aantekeningen: Hitchcock

Hitchcock_Anthony-Hopkins

 

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Hitchcock|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Op mijn twaalfde gebeurden er twee dingen tegelijk, toen ik voor het eerst Citizen Kane zag op Tweede Kerstdag, laat op BBC2. Ten eerste werd mijn interesse aangewakkerd voor filmklassiekers. Waar ik voorheen vooral een fascinatie had voor avonturenfilms en flauwe filmcomedy, ontwikkelde ik vanaf nu een diepzinnigere filmsmaak, zij het langzaamaan.

Wat er ook gebeurde was dat ter begeleiding RKO281 werd uitgezonden, over de totstandkoming van Orson Welles’ magnum opus. De kiem werd daarmee gelegd voor mijn zwak voor films over filmmakers. Het is een bijzonder kleine niche, een waarin niet bijzonder veel wordt gemaakt. Films over schrijvers, kunstenaars et cetera zijn namelijk problematisch. De meeste mensen hebben namelijk maar weinig met het artistieke proces, ze zien liever wat eruit is gekomen.

Ik denk dat ik Sacha Gervasi’s Hitchcock en de andere films uit dit – by lack of a better word – genre fascinerend vind, om dezelfde reden dat ik dit weblog bijhoudt, soms op een podium ga staan en mijn scripties voor mijn studies geschiedenis in film heb ondergedompeld. Het artistiek proces boeit me.

120850181_hitchcock_379367bAnthony Hopkins heeft het verwijt gekregen dat zijn ‘Hitch’ te houterig zou zijn. En ook heb ik meermaals kritiek gehoord op zijn gezichtsmake-up die er te nep uit zou zien. Ik wil deze zaken niet tegenspreken, ik kan alleen maar zeggen dat ze mij niet zijn opgevallen tijdens het bekijken van de film, dat ik er welzeker in meekon dat hier ‘de grote Alfred Hitchcock’ wordt neergezet.

Hopkins geeft de regisseur gestalte op een manier die eer doet aan de echte Hitch – de droogkloterige inktzwarte humor, de fijnzinnig uitgewerkte fascinatie voor vrouwelijk schoon én freudiaanse aspecten van mensen – maar tegelijkertijd ook een duidelijke Hopins-inslag hebben. Hiermee doel ik vooral op de zijlingse blikken wanneer een gedachte zich manifesteert in het hoofd van de fictieve Hitch. Hopkins geeft daarmee een persoonlijke inslag aan een karakter, waarvan best veel mensen al weten hoe het origineel eruitzag en welke maniertjes die had. Hitchcock was een tv-persoonlijkheid.

376165.1De casting van Hitchcock mag überhaupt worden geroemd. Iedereen klopt, zo niet om hoe ze eruitzien dan wel om hoe ze invulling geven aan hun rollen. Mijn favoriete is misschien wel James D’Arcy als Anthony Perkins (Norman Bates in Psycho), die zowel helaas als gelukkig maar weinig tijd op het scherm krijgt. Helaas, omdat je er meer van wilt zien. Gelukkig, omdat het afgemeten is en meer misschien een zwakkere indruk had achtergelaten. In de trailer vond ik Perkins qua uiterlijk al een fantastische match, tijdens de film was ik ook onder de indruk van zijn spel. De klik die D’Arcy’s Perkins bij Hopkins’ Hitch teweegbrengt, die voel je ook. En niet alleen omdat hier de genialiteit Alma Reville’s – die Perkins aan haar man Hitchcock aanraadt – inschattingsvermogen blijkt.

De film gaat vooral over Hitchcocks verlangen iets nieuws te doen, en daaruit resulterend zijn afhankelijkheid van zijn vrouw Alma (Helen Mirren). Dat geeft de film soms een semi-kluchterig randje, maar dat kan ze hebben. Hitchcock kan niet zonder Alma, en dat uit zich in zeer wrange karaktertrekjes, zoals het obsessieve oprapen van zandkorreltjes om haar te confronteren met het feit dat ze op het strand is geweest. De pay-off, waarin Hitchcock op sentimentele wijze ook zijn echtgenote naar voren schuift om de eer voor Psycho te delen, heeft daarmee iets traditioneel romantische comedy-achtigs. Maar het is goed uitgebeeld en het werkt. Ik liet me tenminste meevoeren.

Een leuk aspect; de douchescène in Psycho gedijt – zoals Hitch in de film uitlegt – bij het feit dat je weinig ziet, maar het allemaal in gedachte invult. In Hitchcock zie je bij de eerste screening van de film geen moment van de scène zelf. Alleen een publiek dat schreeuwt en geschokt is, en Hitchcock, die in de gang voor de bioscoopzaal op de muziek het neerhakken van het slagersmes van de moordenaar uitbeeldt. Na de climax krijg je weer het publiek te zien, lachend om zijn eigen reactie. Een mix van de echte Hitchcock’s macht van suggestie met the Spielberg face; het tonen van de reactie om te laten zien hoe je je moet voelen.

Maar goed. Films over filmmakers. Het blijft iets waar ik een zwak voor heb.

scarlett-johannson-anthony-hopkins-and-jessica-biel-in-new-hitchcock-images-120422

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s