Aantekeningen: The Imposter

the_imposter_52010016_st_-11548-800-600

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Imposter|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is deze blik die de film maakt. Op een aantal momenten poseert een van de mensen die zich hebben laten meevoeren in het verhaal van Frédéric Bourdin een stelling; waarom zou iemand zoiets verzinnen. En dan die veelbetekenende gezichtsuitdrukking. Bourdin is een figuur zoals William Shakespeare’s Richard III. De innemende schurk, die je meevoert in zijn plannetjes. Dat dit zomaar kan in een semi-documentaire.

Even tussendoor: er wordt veel twijfel gezaaid in de film, en daar ga ik even niet al te diep op in. De ontwikkelingen vond ik uitermate intrigerend, en wil ik niet prijsgeven in dit stuk. Het is niet functioneel, want ik wil het liever hebben over hoe de menselijke chameleon Bourdin fantastisch is neergezet door de maker van The Imposter, Bart Layton.

the-imposter-bourdinDocumentaire is altijd selectie, en dat maakt het slechts een presentatie van de werkelijkheid. Layton doet er een schepje bovenop door het vertelde in beeld uit te laten beelden door acteurs. Adam O’Brian acteert de ‘jonge’ Bourdin, in zeer filmisch opgenomen scènes. Het is duidelijk een stapje hoger dan flauwe tv-reconstructies. Maar de interviewbeelden met de echte Bourdin, en de manier waarop ze zijn versneden geven een diepere blik in de ziel van iemand die zijn hele leven mensen heeft bedot. Op een geraffineerde wijze.

Het is jammer dat je niet zo veel te weten komt over hoe Bourdin is geworden zoals hij is, maar daar gaat het ook niet echt om in The Imposter.

Je wordt wel helemaal meegevoerd in de manier waarop zijn deceptie in de VS tot stand kwam, hoe hij ertoe kwam om zich voor te doen als specifiek het verdwenen jongetje Nicholas Barclay. Bourdin vertelt openhartig over zijn methodes, over zijn twijfels, over wat hij ermee wilde bereiken en wat zijn twijfels allemaal waren. Zo hing het mysterie rond de verdwijning van de echt Nicholas steeds boven zijn hoofd. Zou de echte nog een keer terugkeren? En hoe kan een familie zich zo laten meevoeren in deze overduidelijke bullshit? “Ik lijk niets op Nicholas Barclay”, stipt Bourdin vaak genoeg aan.

Maar dat is het: het verhaal van de teruggevonden Barclay is zo sterk dat iedereen zich liever laat meevoeren dan kijken naar de bewijzen. De film legt niet alleen Bourdins vaardigheden neer, en die heeft hij, ze geeft een heel erg duidelijke zwakte in de mens weer. Niet alleen de familie Barclay laat zich voorliegen, ook de autoriteiten slikken het verhaal grotendeels als zoete koek. Een sceptische detective kan dit beeld niet doen wankelen, dat gebeurt pas wanneer een psycholoog aan de bel trekt: deze jongen vertoont geen kenmerken van een trauma.

Bourdin is een sociopaat. Misschien is hij het tegen wil en dank, maar hij is het. Na zijn Amerikaanse avontuur kon hij in eerste instantie niet ophouden met bestaande verdwenen kinderen na te bootsen en hun plaatsen in te nemen. En voordat hij in Spanje een bestaande identiteit moest aannemen door de loop van omstandigheden had hij op zijn zachtst gezegd al een verleden van valse identiteiten aannemen.

In 2007 verklaarde Bourdin zijn praktijken als identiteitsvervalser voorgoed aan de wilgen te hangen. Deze film is een mooi eerbetoon aan zijn meest geruchtmakende zaak, die hem 6 jaar gevangenisstraf opleverde. Het is te hopen dat hij het nooit meer doet, maar het is wel een spannende oefening om je door zijn verhaal te laten meevoeren.

tthe-imposter-movie-image-01

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s