Aantekeningen: Pieta

1acı

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Pieta|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Pieta is zo’n film waarbij je ervan verzekerd bent dat mensen de bioscoopzaal verlaten. Afgelopen vrijdag was het niet hel vreemd. “Dit is toch eigenlijk een avondje uitgaan”, zei de mannelijke helft van een stelletje nog. De Zuid-Koreaanse film van Kim Ki-Duk heeft nogal wat geweld, en bovendien van een zeer rauwe kwaliteit. Je moet als kijker flink wat doorstaan voordat je bij de kern van de film aankomt, en pas in die kern schuilt de schoonheid.

Maar laat dat je vooral niet ontmoedigen om het geweld aan te zien. Het is moeilijk en hard, en het scherpste deel van het geweld in Pieta is – net zoals in de injectiescène van Tarantino’s Pulp Fiction en diverse monsterlijke segmenten uit Spielbergs Jaws – dat je niets, maar dan ook niets in beeld te zien krijgt. Een beweging buiten beeld, en een beenbot dat knakt. En even later nog eens. En nog eens. Zien we de marteling? Nee. Des te harder dat die aankomt, want onze fantasie kan dingen veel gruwelijker maken dan beelden. Of niet?

pietaHier kun je in een lastige discussie komen rond films als Salò, or the 120 Days of Sodom (Pasolini) en Irréversible (Noë), waar mensen de bioscoopzaal verlaten omdat je wel alles te zien krijgt. Je hebt hier echter te maken met een tweetal films die je kunt betitelen als de ultieme horror; dat wat mensen elkaar aandoen. De beelden zijn realistisch en er zijn geen compomissen gesloten. Pieta drijft juist op iets anders, een meer thriller-achtige constructie, een verhaalstructuur met een eerste laag van bruut geweld waar je als kijker met veel moeite doorheen moet.

Overigens lijkt de Koreaanse film wel een visuele verwijzing te bevatten naar juist Irréversible; in een scène waarin de hoofdpersoon – een geweldenaar die wanbetalers verminkt voor een loan shark, zodat verzekeringsuitkeringen de schulden kunnen afdekken – probeert te achterhalen of de vrouw die hem lastigvalt inderdaad zijn verloren moeder is. Daar komt zij erachter wat voor monster hij daadwerkelijk is. De beelden zijn schokkerig, de kleuren extra contrastrijk en korrelig. Het is net een van de ultragewelddadige shots uit Noë’s beruchte geweldsepos. Als kijker wordt je gedwongen mee te voelen met de vrouw, om diezelfde pijngrens te doorstaan maar dan louter in je fantasie. Je ziet nauwelijks iets, maar ‘it hits home’.

Kim is een van de meest originele filmers van deze tijd. Bij elk van zijn films kun je erop vertrouwen dat je iets gaat zien dat je niet eerder hebt gezien. Of dat nu liefelijk is of zwaar verontrustend. En blijkbaar is het niet aan iedereen uitbesteed.

Pieta-07

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s