Aantekeningen: Silver Linings Playbook

121116_MOV_SilverLiningsPlaybook.jpg.CROP.rectangle3-large

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Silver Linings Playbook|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het fijnste aan Silver Linings Playbook van David O. Russell is dat het, in tegenstelling tot de meeste romantische comedy’s, een echte acteursfilm is geworden.

Begrijp me niet verkeerd. Of een romantische comedy werkt of niet hangt altijd af van een zeer belangrijk aspect van het acteren, namelijk of er chemie bestaat tussen de twee hoofdpersonen. Maar bij een When Harry Met Sally of een Pretty Woman zit je toch niet bepaald uitgebreid te genieten van het acteerspel, meer van het spelletje tussen de twee hoofdfiguren.

Silver Linings Playbook heeft als grootste stimulering een ijzersterk beginsel: emotioneel gecompliceerde hoofdfiguren. Bijna geen van de mensen die het verhaal dragen is normaal te noemen. En zeker Jennifer Lawrence in de huid van Tiffany is een vat waarin veel tegenstrijdigheden op een subtiele manier vorm aan wordt gegeven. Ze liegt, manipuleert, maar is tegelijk ook een sterke vrouw als onzeker en zonder vertrouwen in anderen. Of het de beste rol is of niet, je snapt bij het zien dat Lawrence er een Oscar voor heeft kunnen krijgen. En niet alleen voor de tour de force die ze voor, tijdens en na de ceremonie bleek.

Silver_Linings_Playbook-02Een grotere pluim verdient wat mij betreft Bradley Cooper. In Limitless beweest hij een sympathiek karakter neer te kunnen zetten, althans, in het eerste halfuur van die film. In Silver Linings Playbook is hij weer wat meer een ontzettende kwal, maar deze keer straalt het ook daadwerkelijk negatief op hem af. De arrogantie die hij vaker uitstraalt, straalt nu negatief op hem af. Verfrissend, en vooral ook zeer functioneel in een personage dat zich blind staart op ideaal waarvan iedereen, hijzelf ook, weet dat het verleden tijd is.

Robert De Niro is wat mij betreft ook weer heerlijk op dreef. In Being Flynn liet hij al zien dat hij psychisch instabiele karakters nog steeds fijnzinnig kan vormgeven, en zijn subtieler uitgevallen Pat Sr. in Silver Linings Playbook is geen uitzondering gebleken. Maar een zeer cruciaal gegeven daarvoor is zijn samenspel met Jacki Weaver, de Australische verrassing voor mij persoonlijk. Althans, ik had van tevoren geen idee dat ik haar in de film kon verwachten. Ze werkt in de gedaante van echtgenote Dolores als een factor van beheersing op Pat Sr., die anders duidelijk veel losgeslagener zou zijn. Het borrelt bij hem onder de oppervlakte, Dolores is de deksel op de kokende pan.

Een film met karakters als deze had een grote klucht kunnen worden. Cooper, Lawrence en De Niro begrijpen hoe dit met een grote mate van serieusheid moet worden ingevuld. Russell begrijpt dat ook, uit zijn ervaringen met bipolaire stoornissen in zijn persoonlijke kring. De belachelijkheden komen harder aan als de karakters straight zijn neergezet, goed acteerspel was dus cruciaal. En daardoor valt de traditionele romantische-comedystructuur ook veel mooier op zijn plek.

SILVER LININGS PLAYBOOK

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s