Aantekeningen: The Last Man on Earth

213888-apocalyptic-and-post-apocalyptic-fiction-the-last-man-on-earth-screenshot

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Last Man on Earth|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een dokter die, als laatste overgebleven mens op aarde, in New York vecht tegen de dreiging van een soort zombie/vampier-achtige overblijfselen van de mens. De Italiaans-Amerikaanse productie The Last Man on Earth heeft misschien een plot die bekend klinkt? Juist, ze is gebaseerd op het boek I Am Legend, waar in 2007 nog een grootschalige Hollywood-verfilming van werd gemaakt. Alleen is The Last Man on Earth in heerlijk zwart-wit, met Vincent Price in de hoofdrol en een eind dat getrouw is aan het boek.

De film zet vanaf het begin een heerlijk naargeestige sfeer neer. Dr. Robert Morgan, wiens huis enigszins chaotisch is geworden in de drie jaar sinds ‘het event‘ voert een ochtendritueel uit. Hij kalkt er weer een dag bij op zijn op de muur getekende kalender, probeert via de radio nog wat contact te leggen en checkt de knoflook en spiegel aan zijn voordeur. Buiten op straat liggen nieuwe lijken, van de niet-meer-mensen die door de sterkere exemplaren van hun eigen soort zijn gedood. Ach, die ruim ik straks wel op, zo denkt Dr. Morgan. Het is in drie jaar tijd allemaal dagelijkse routine geworden.

man2Hoe cru die routine is, wordt uitgesmeerd over de eerste 25 minuten van de film, waarin we worden meegenomen op een typische dag voor Morgan. We zien hoe hij lichamen opruimt door ze in een gigantische brandende put te gooien. We zien hem een serie huizen doorkammen in Manhattan en nog ronddwalende ‘mensen’ met een houten staak bewerken. Lekker puntige kegels zijn het, die hij thuis zelf maakt. En bij zonsondergang, wanneer de wezens weer de straten op trekken, sluit hij zich weer in huis op om een nieuwe nacht van dreiging te doorstaan.

De voice-over van Price heeft iets wanhopigs, maar ook iets droogs. Iets wat zegt: dit heb ik al vak doorstaan, en gaat voorlopig nog heel vak terugkomen. Hoop op verbetering van zijn situatie is er niet, hij weet vooral dat hij nog heel wat woningen op het eiland te doorkammen heeft voordat hij alle wezens heeft opgeruimd. En dat is, zo denkt hij, zijn enige kans op overleven.

Totdat sporen van leven ziet.

De zorgvuldigheid waarmee de situatie wordt uitgeweid en aangekleed zet een perfecte toon neer, voordat er überhaupt een verhaal wordt aangezwengeld. Eerst is de post-apocalyptische sfeer het centrale punt van de vertelling, daarna komt er een flashback waarin we zien hoe de wereld zo leeg van mensen is geworden. En dan pas wordt er een gebeurtenis geïntroduceerd die zijn leven op zijn kop zet.

Het maakt niet uit dat je in essentie naar één man kijkt. De naargeestigheid houdt de kijker geboeid. Dit is niet zomaar horror dat in een donker hoekje schuilt, maar een persoon die leeft in een wereld van horror. En als er ergens voor wordt gezorgd, is het dat je dit als kijker voelt.

the_last_man_on_earth_body

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s