Aantekeningen: Dredd

Dredd 3D-Olivia Thirlby-Anderson

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Dredd|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Judge Dredd en rookie rechter Anderson willen een gebouw ter grootte van een stad uit lopen, maar voor hun neuzen sluiten de deuren. Het hele gebouw wordt hermetisch afgesloten van de buitenwereld. En de stem van slechterik Ma-Ma zegt over de algemene intercom: “Dit pand gaat pas weer open als beide judges dood zijn.” Op dat moment dacht ik – bewust dat het niet bepaald verschilt van dat andere actie-wonder The Raid – ‘ik hoop dat de rest van de film zich binnen dit gebouw afspeelt’. Dat zou het veel bijzonderder maken. Dat deed het.

Veel mensen zullen Dredd links laten liggen, met het Sylvester Stallone-vehikel Judge Dredd uit 1995 in het achterhoofd. Dat was de Hollywood-benadering van de cultstripboeken, deze is dat bepaald niet. Deze zit veel dichter op de Judge Dredd-figuur; hij neemt bijvoorbeeld de helm niet af, zoals hij ook nooit doet in de strip, en deze Dredd is ook veel meer de soort-van-fascist-als-held uit de boeken. Laten we wel wezen: we moedigen de hele film een fascist aan.

Dredd-Ma-MaNet als in Judge Dredd heeft deze belichaming, nu door Karl Urban, een constante kompaan, tegen wie zijn rechtlijnigheid wordt afgezet. Nu is het alleen niet de zeurderige streetwise kleine crimineel belichaamd door (toen nog vooral Saturday Night Live-komiek) Rob Schneider, maar een rechter in opleiding. Een mutant, met de kracht om gedachten te lezen, maar met de fijne menselijke trekjes van Olivia Thirlby.

Ze staat voor een menselijker aspect in benadering, maar ze wordt door haar beroepskeuze (of je keuze…) gedwongen een bepaalde hardheid te ontwikkelen. Je ziet haar aarzeling. Via haar wordt duidelijk gemaakt wat de morele impact is van figuren als Dredd, maar ook de noodzaak van hem in de wereld waarin ze rondlopen wordt duidelijk gemaakt. En ook zeker via de figuur van Anderson, en de gevaren waaraan zij wordt blootgesteld. Het is de show don’t tell-benadering, die haaks staat op de in your face benadering – die suggereert ‘alles moet letterlijk uitgespeld worden voor een zo groot mogelijk publiek – van Judge Dredd. Daarin moesten de twee hoofdfiguren in een soort post-apocalyptische cop buddy movie samen een consensus vormen, en Dredd een zachtere kant ontwikkelen. In Dredd is hij onwrikbaar, maar daardoor ook meer in staat om op sommige momenten te verrassen.

Dredd omarmt de scherpe kantjes van de titelfiguur. In de geschapen wereld mag zijn morele kompas buiten kijf staan, de kijker mag zelf bepalen wat hij van zijn brute geweld vindt, wat hij vindt van de wereld die niet zonder mensen als hij kan. Anders was zijn geweld en waren zijn middelen niet zo gruwelijk.

En dat zijn ze.

dredd2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s