Aantekeningen: Insidious

insidious__index

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Insidious|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is niet in het huis, waar het spookt. Het is jammer dat het de tagline op de filmposter is, eigenlijk. Het lijkt goede marketing om op de poster te vermelden wat de interessantste zin uit de filmdialoog zou moeten zijn. En dan staat ook dat spookachtige jongetje voorop. Wat zou er toch wel haunted zijn? Hmmm. In een film met een lekkere draai halverwege is het niet handig die draai vooraf weg te geven. De tekstjes achterop de hoes zijn over te slaan, schreeuwerige stukjes reclame niet. Daar valt dus iets af, iets waarvan ik nu niet zou kunnen beoordelen of het leuk was of niet.

Jammer, maar soit. Insidious van James Wan heeft zeker wel elementen in zich die simpelweg goed werken op het horrorniveau, het gebied waar de film zich in bevindt en waar het een eigenzinnige draai aan probeert te geven. Het is een spokenfilm, maar net iets anders dan andere spokenfilms. Er is bijvoorbeeld een moment wanneer de oma-figuur – gespeeld door Barbara Hershey, dus een best sexy oma eigenlijk – de grote enge demon waarneemt achter het hoofd van haar zoon (Patrick Wilson). De flits van de enge grijns, op een zwart met felrood gezicht, is er een die een rilling waardig is.

InsidiousEn ook de meerdere momenten waarop een spookverschijning van een neutrale houding van het ene naar het andere frame verschiet naar een grijnzende dreiging is er zo een. Er valt zelf ook best wat te zeggen voor het soort van parallelle universum, de schaduwwereld die over onze heen ligt waar de geesten van doden rondwaren, waar sommige mensen door middel van astrale projectie ook in kunnen rondzweven.

Maar er is een non-horrorinsteek die me waarschijnlijk wat meer beviel. Je merkt dat de regisseur en de spelers er echt oprecht plezier aan hebben beleefd om deze film te maken, tot op het niveau dat het soms de heftigheid van de emoties rond de spoken wat ondermijnt. Niet dat je de angst niet gelooft, maar die wordt wat vluchtig uitgewerkt vergeleken met de humor. De film durft namelijk wat potsierlijk te worden, en de spookjagers rare figuren te maken. Ook al is het eigenlijk vrij duidelijk dat waar ze voor staan een serieuze aangelegenheid is.

De humor is veel minder overheersend dan in een The Frighteners, maar zeker niet subtieler. De rare gasmaskers, het gekibbel tussen de twee assistenten, het ligt er best dik bovenop dat het er niet is om de griezeligheid te bevorderen. Het is bepaald geen zwarte humor. Maar het geeft de film meer haar karakter dan de schrikmomenten.

Insidious-5-007

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s