Aantekeningen: Frances Ha

212891-frances-ha-movie-review-noah-baumbach-greta-gerwig-film

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Frances Ha|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Frances Ha gebruikt heel erg opzichtig muziek uit Franse films van de jaren zestig, muziek van de nouvelle vague. Dat is niet slechts om te leunen op de associatie, de film doet heel veel om het gevoel van deze filmbeweging op te roepen. De speelsheid, het vatten van alledaagse taferelen van de karakters op een bijna documentaire-achtige manier, de matte belichting, het voegt allemaal toe. Tegelijk wordt de hoofdpersoon Frances Halliday (Greta Gerwig) op een neurotische manier neergezet, bijna als een vrouwelijke Woody Allen. Maar niet simpelweg een Woody Allen met vrouwelijke genitaliën, haar gedragingen zijn vooral altijd heel vrouwelijk. Ze is toevallig ook een neuroot.

We zien alles vanuit het standpunt van Frances, vanaf het begin volgen we haar, en blijven we haar dicht op de huid zitten. Door de montage ervaren we haar leven zoals zij het ervaart. Dus wanneer ze naar Sacremento gaat, op een routinebezoekje naar de ouders, duurt het niet lang. Ze zegt plichtmatig hallo tegen haar ouders, hangt wat rond, heeft geen diepe gesprekken zoals met haar vriendenclan in de stad, maar is er gewoon even, en dan niet meer. We zien wat fragmenten aan elkaar gemonteerd, en dan gaat ze terug en is er weer ruimte om in haar gebruikelijke patronen te schieten, om zichzelf te zijn. De vrienden in New York, ook al zijn contacten soms vluchtig en vergankelijk, zijn meer haar familie dan die lui in Sacremento.

Screen-Shot-2013-03-06-at-7.28-600x369Ook haar bezoekje aan Parijs wordt op deze subjectieve manier in beeld gebracht, en met verve. Frances is in een opwelling naar de Franse hoofdstad gevlogen en heeft maar twee dagen om er door te brengen. Ze komt haar bed nauwelijks uit door de jetlag. En wanneer ze er eindelijk uit komt, heeft ze zich ernstig verslapen. Het is al bijna avond, wat gaat ze in hemelsnaam van Parijs kunnen zien? Vrijwel niets; natuurlijk komt de Eiffeltoren in beeld, maar wel op de achtergrond, terwijl Frances langs de scène wandelt zonder plan. Er wordt meer uitgetrokken om het luisteren van een voicemail achteraf in beeld te vatten. De voicemail is een vriendin die ze niet kon bereiken toen ze in Parijs was: “O, ben je er ook? We moeten elkaar hebben misgelopen. Je moet vanavond ook komen, de timing is perfect.” Te laat.

Frances is danseres in een gezelschap en geeft les aan kinderen. Vanaf het begin lijkt echter al duidelijk dat haar dansen in andermans choreografie niet helemaal lekker gaat. Ze is niet per se een slechte danseres, het oogt gewoon niet helemaal lekker, niet echt geïnspireerd. Dansen in de passen van anderen is niet helemaal haar ding. Wanneer ze in een opwelling in haar eentje over straat dartelt op Modern Love van David Bowie, echter, bruist ze. Ze komt tot leven. Dit is hoe ze moet dansen.

Dit is heel metaforisch voor hoe ze in haar leventje staat. Dansen naar de passen van anderen, zich aanpassen, werkt niet. Elke poging die ze doet om het te doen zoals anderen vinden dat het hoort loopt op een fiasco uit. Dan belandt ze in een Parijse slaapkamer en loopt ze het even mis vanwege een jetlag. Maar als ze de raad van een danseres eindelijk volgt – om haar eigen ding te doen, haar eigen choreografie te maken – klikt het wel. Bevredigend einde van de film, en dan nog één keer Modern Love tijdens de aftiteling.

Frances Ha

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s