Aantekeningen: Tabu

Screen-Shot-2012-10-13-at-8.52.14-PM1

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Tabu|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Tabu is zo’n film waarvan je je kunt afvragen waar die ineens zo vandaan komt. Hoe kan een enigszins prille regisseur als Miguel Gomes al zoiets elegants neerzetten? En vooral met zo veel kennis en intuïtie? De film is er geen die iedereen kan bekoren, het is er een die met veel kalmte en rust wordt verteld. Langzaam, zou je kunnen zeggen. Onrechtlijnig en ambigu, dat is hoe ik het liever zou verwoorden. De film laat meerdere kanten zien van zijn personages en discrimineert niet. Wel creëert ze een mooi contrast.

Allicht, de film is in zijn geheel in zwart-wit, contrast ligt aan de grondslag. Maar er is een opdeling; na een korte proloog heeft de film twee helften, die elkaars tegenstelling zijn. Gomes laat niet alleen zien dat hij een sterke filmmaker is, hij laat zien dat hij meerdere manieren van filmmaken beheerst, en ze met succes in één narratief kan samensmeden.

TabuHelft een is statisch, de camera staat stil, bijna alles gebeurt binnenskamers, er zijn slechts kleine glimpsen van de buitenwereld. De camera registreert alles van dichtbij, de achtergronden zijn vaak vaag. De personen zijn contrastrijk en scherp in beeld gebracht. Je ziet de lijnen in hun gezicht, de ouderdom en de verborgen emotie.

Het is een klein wereldje waar we getuige van mogen zijn, met de veelzeggende segmenttitel ‘Het paradijs verloren’. We zien een eenzame vrouw, afgestoten door een Zweedse toeriste die liever met jongere Polen optrekt dan een Portugese vrouw van middelbare leeftijd, en hoe ze omgaat met de rare grillen van haar buurvrouw. Zij is een vergane schoonheid met een gokprobleem en een wankelende geest. Ze haat haar zwarte bediende, maar kan ook niet zonder haar. Maar er knaagt iets aan haar.

Helft twee is ‘Het paradijs’, zoals verteld door de voormalige minnaar van de buurvrouw. De beelden zijn korrelig en levendig. Personages dansen door het normale leven, met jeugdige vitaliteit. De film wordt er niet sneller op, maar het verschil is levensgroot. Het meest bijzondere is hoe de dialoog gebeurt in dit segment: niet. We horen geen stemmen, behalve als er een lied wordt gezongen of in de voice-over een brief wordt voorgelezen. Verder horen we alleen de vertelstem van de oudere versie van de minnaar, die we nauwelijks te zien hebben gekregen. Wanneer het functioneel is, horen we deuren, voetstappen, geklap, maar soms is die volledig weggehaald. Waarschijnlijk om stemmen niet te laten horen.

De beweeglijkheid van deze beelden wordt misschien vooraf aangekondigd in het casino waar de oude vrouw door haar, vanbuiten saaiige, buurvrouw wordt opgepikt. De oude gokverslaafde zit weer zonder geld, ze kan niet eens thuis komen. Ze vertelt haar droom, met veel elementen uit haar verleden. De achtergrond is zeer vaag. Maar ze beweegt. De oude vrouw zit aan een draaiende bar, en achter haar zie je de wereld bewegen, terwijl ze vertelt over apen en een krokodil.

Op dat moment weten we nog niets van haar verleden in Afrika, aan de voet van de berg Tabu. Maar de eerste zaadjes ontkiemen, en het diepere verhaal ontluikt zich later.

tabu-carloto-cotta-gian-luca1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s