Aantekeningen: Tirez sur le pianiste

2520

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Tirez sur le pianiste|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een jongetje, zelf de jongste welp van een grotendeels criminele roedel, zit in een auto met twee gangsters die hem gekidnapt hebben. Eén van de twee boeven begint tegen hem op te scheppen. “Ik zweer het op mijn moeders hoofd”, grijnst hij de jongeling toe. Knip. Een beeld van een typische huisvrouw, zomaar ineens. Ze valt dood neer. Knip; terug naar de auto.

Of er echt een vrouw dood neervalt of niet, de boodschap van dit korte tussenshot is helder: de gangster ligt door zijn blote tanden. Alleen maar om een klein jochie en een collega onder de indruk te brengen. Het is een kleine ontmaskering, van iets wat iedereen tijdens zijn grootsprakerigheid allang aanvoelt, maar – om het in het Engels te verwoorden – it drives the point home. François Truffault stopt zijn luchtige gangsterfilm (is dat een goede typering?… nee) vol met poëtische dialogen en visuele grapjes. Deze is waarschijnlijk de geinigste, en daarom mijn persoonlijke favoriet.

screen-shot-2012-07-24-at-11-00-46-am3Al vanaf het begin van de film is er veel leuks te zien in Tirez sur le pianiste. De nouvelle vague biedt veel ruimte voor leuke beeldtrucjes, want een van de grootste maatstaven is: dingen laten zien wie we nog nooit eerder hebben gezien. Dat van het liedje Framboise (klik de afbeelding voor de clip), een niemandalletje met lekker ritme en zeker geen briljante zang maar ontzettend sfeermakend, de tekst in beeld wordt gezet geeft de scène nog meer jeu. Net zoals de strikt onnodige dansscène in Bande à part is dit een easter egg die de film meerwaarde geeft. Zie maar te analyseren waarom het werkt, dat doet het gewoon. Eigenlijk zou ik best benieuwd zijn naar zo’n analyse, maar soit.

De film bevat veel ernst, de zwaarheid van het leven. Teleurstelling, mislukking, verraad, moord, verlegenheid, vlucht, het kunstenaarsbestaan, maar ze bevat ook een pak melk dat vanuit grote hoogte op de voorruit van een auto wordt gesmeten. Ze bevat de verlegen innerlijke monoloog van Charlie/Edouard (Charles Aznavour) die zich geen raad weet met een meisje. Ze bevat liefde en speelsheid en plezier.

Tirez sut la pianiste gaat misschien ook wel een beetje om het plezier van cinema.

Tirez sur le pianiste

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s