Aantekeningen: Close Encounters of the Third Kind

tumblr_lap7he10PG1qe6mn3o1_500

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Close Encounters of the Third Kind|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Wil je wat interessants leren over Steven Spielbergs Close Encounters of the Third Kind? Dan is het vooral handig om dit video-essay van Kevin B. Lee te kijken. Ik weet dat het mij in elk geval erg heeft aangespoord om zeer benieuwd te worden naar dit wonderbaarlijke stukje Spielberg. Na de jump zal ik nog eens wat over mijn eigen kijkervaring toelichten.

Ik zag de film tijdens het couchsurfen in Manchester, bij tv- en kortefilmregisseur Matt thuis op een grote beamerprojectie tegen zijn huiskamerwand. Een beter formaat had je je onder de omstandigheden niet kunnen voorstellen. Ik kan zelfs de grootste films op klein formaat met veel plezier kijken, maar hierbij was het toch wel fijn om een simulatie te krijgen van hoe die bioscoopervaring in 1977 moet zijn geweest. Films worden altijd voor een groot scherm gemaakt, Spielberg-films al helemaal, en dit is hem visueel op zijn interessantst.

closeencounters4Is het een sterk verhaal? Nee en ja; het gaat hier immers niet over de uitwerking van een plot, maar om de kijkervaring. Spielberg heeft deze hele film aangepakt om beelden in zijn hoofd naar een grote kijkervaring te vertalen. Het ene na het andere beeldexperiment, om te zien of hij het zo kan tonen, passeert de revue, en elk frame dat de film heeft gehaald voegt toe aan de verwondering. Hoe maak je het vatbaar dat er echt buitenaards leven is? Dit is een film voor de dromers, een eerbetoon aan die gekken die met verrekijkertjes rondom Area 51 gaan kamperen.

Een specifiek hoogtepunt is wanneer verwondering en humor elkaar kruisen. Het hoofdkarakter, een rol van Richard Dreyfuss, moet als elektricien uitrukken voor een reparatie. Hij raakt de weg kwijt. In de duisternis achter zijn truck verschijnen twee paar ronde witte lampen. Koplampen. Dreyfuss seint al starende naar zijn wegenkaart de achterligger om te passeren. De lichten gaan rechts langs zijn truck voorbij. En dan een echo, bijna vergelijkbaar met een deja-vu zwarte kat (u weet vast wel welke).

Twee paar ronde witte lichten, Dreufuss staart en gebaart. Maar nu is het anders: de lichten gaan omhoog en verdwijnen. Wij weten meer, maar Dreyfuss heeft niets in de gaten. En dan komt het allesomvattende licht.

Je ziet weinig, maar toch zoveel. Een paar onmogelijke zaken brengen meer verwondering dan meteen het volledige plaatje geven. De stilstaande truck vlak voor een wild schuddende spoorwegovergang; dit is wat ze kunnen, die aliens. Maar belangrijker nog: dit is wat Steven Spielberg kan. Hij smijt in deze film niet alles in je twee ogen, maar bouwt het gevoel van verwondering op, gestaag, om je pas op het allerlaatste moment te belonen met dat waar je gedurende de hele film bent gaan snakken. De buitenaardse wezens.

Dit is een film over maat houden.

closeencounters

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s