Ik zou House at the End of the Street eigenlijk leuker moeten vinden, als ik erover nadenk

house-at-the-end-of-the-street-enlarged

Een moeizame moeder-dochterrelatie uitgebeeld door respectievelijk Elisabeth Shue en Jennifer Lawrence, een goed verhulde twist over (SPOILER!) wie ‘het meisje in de kelder’ is en een interessante manier om de psychose uit te beelden – er zijn meerdere zaken die erg voor House at the End of the Street spreken. Toch is de film na een eerste kijkbeurt er geen die ik heel erg zou aanprijzen. Er zijn te veel eindjes die je met meer moeite aan elkaar moet knopen, dan waarschijnlijk de bedoeling is in een film die zo rechttoe rechtaan wordt gepresenteerd.

Als ik dieper over de film ga nadenken, echter, is er toch een reden om te twijfelen. Zou ik deze horrorfilm toch beter moeten vinden?

:::|:::|:::|:::|:::|:::|House at the End of the Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Laten we dit verkennen. Zoals ik al zei: de film wordt weinig ambigu aan je voorgelegd: wat je ziet is wat het is. En dat maakt een sleutelscène een probleemkindje. Hoofdpersonage Elissa (Lawrence) doet mee aan een talentenjacht voor bands, maar aan spelen komt ze niet toe. Een groep jongens – een ervan heeft ze eerder in de film afgewezen – valt haar beoogde nieuwe liefje aan, de enigmatische zonderling Ryan (Max Thieriot). Hij breekt het been van een van zijn aanvallers, en de rest gaat naar zijn huis om dat in brand te steken. Nou is dit een scène met een voorgeschiedenis.

House-at-the-End-of-the-Street-6Ryans beide ouders zijn vermoord, zijn zusje is hoofdverdachte maar wordt vermist, en hij blijft in het huis logeren. De bekrompen dorpelingen die rond hem wonen vinden het maar raar dat hij in dat huis blijft wonen. De aanval bij de battle of the bands wordt mede daardoor ingegeven; men is bang van hem, omdat men hem niet begrijpt. Dat wordt uitgesproken; Ryan wordt een “freak” genoemd, en het geweld tegen hem is buitensporig. Zijn reactie is misschien ook overdreven; hij breekt dat been op een smerige manier, en met iets te veel gemak, maar als kijker wordt je in een hoek gedrukt. Je snapt zijn reactie wel. Hij is immers als eerste slachtoffer.

Laten we het de ‘Fred Teeven-denkfout’ noemen.*

Niet alleen dat. We hebben gezien dat Ryan een meisje in de kelder heeft; Carrie Ann, zijn zusje. Ze ontsnapte, en om de wereld van haar te behoeden heeft hij haar nek omgedraaid. Ze liep hysterisch met en mes in de hand richting het huis van Elissa, nadat Ryan haar vroeg om Elissa met rust te laten. Je snapt waarom hij het moet doen. En haar lijk moet verbergen. En verdwaasd in een koffiehuis voor zich uit staart, terwijl een serveerster probeert aardig voor hem te zijn. Je snapt het.

Dus even een evaluatie. De dorpsbewoners zijn small-minded, check. Je hebt sympathie voor de situatie van Ryan, check. Je volgt Elissa, die met een iets onwetendere, maar daardoor extra sympathiserende mindset, naar het huis gaat dat onmiddellijk door deze overdreven gewelddadige jongens – die zich niet lijken te bekommeren om hun gevallen vriend, alleen de wraakactie daarna – die het huis in brand gaan steken. Check. En dan blijkt in welke val je als kijker bent gelopen.

Ryan heeft weer een meisje in de kelder. De serveerster, zo blijkt al gauw. Hij blijkt een duistere verbintenis te hebben met Carrie Ann, een nood om een ‘kopie’ van zijn zus in de kelder vast te houden. En dan valt het kwartje.

Verdomme, de bekrompen dorpelingen hebben gelijk. Ryan IS een “freak”. Hoe onprettig is dat?

506416bfc85e5Verhaaltechnisch is het op het moment van de aanval het handigst dat je het zeker niet eens bent met de overdreven reactie van de andere mensen van het dorp. Dankzij de misplaatste versierpoging heb je zeker geen sympathie voor het alfa-mannetje van de groep, wiens been het is dat nota bene wordt gebroken. En dan heb ik nog geeneens het personage van de wijkagent heb genoemd, dat tot op dat punt maar twee doelen dient. Ten eerste een mogelijke love interest van Elissa’s moeder, ten tweede een verdediging van Ryan: die jongen is onbegrepen door de rest, zo vertelt hij steeds maar.

Ryan is onbegrepen. De dorpelingen zijn dom. Maar de dorpelingen krijgen gelijk. Je wilt toch niet dat in een film als dit de kleingeestige massa gelijk krijgt? Ze zijn dom. Dat wordt de hele film duidelijk gemaakt. Het is een stel schapen. Individuele sympathie, dat is wat er tot nog toe is gevierd als een belangrijke waarde. Het einde maakt duidelijk: voel niet mee met de zonderling. Je zult ervoor moeten betalen. Mogelijk met je leven, als je niet uitkijkt. Dat is gevoelsmatig best een kuteinde.

Rationeel gezien is het echter misschien een beter horroreinde dan je op het eerste oog zou vinden.

Nou is dit een resultaat van overdreven pedanterie. Ik kan geen aanwijzingen vinden dat de filmmaker dit op het oog heeft gehad, want alles in de film – wat je op een bepaald moment van een bepaalde situatie moet denken en vinden – wordt op een zilveren presenteerblaadje aangereikt. Dit niet. Dit is een staaltje ambiguïteit waar ik alleen op kom door te lang na te denken over een film die minder om het lijf lijkt te hebben. Maar denk eens mee, en laat weten wat je ervan vindt.

Wat is er namelijk enger dan dat de onnadenkende massa, de reactionaire meute, de moderne variant op de hooivorken en fakkels, oftewel de lynch mob het bij het rechte eind heeft? Als ik er langer over nadenk, zou ik House at the End of the Street een betere film moeten vinden dan ik nu doe. Dat is toch ook iets noemenswaardigs.

*Oeps! En ik had me nog zo voorgenomen geen satire in deze column op te nemen.

Carrie_Ann_1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s