Aantekeningen: Alan Partridge: Alpha Papa

Alan Partridge in the studio

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Alan Partridge: Alpha Papa|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Je vind jezelf in Edinburgh op een festival dat bom staat van de comedy, en je ziet overal de advertenties voor de nieuwe Alan Partridge-film in de lokale cinema. Hoe is dat te weerstaan? Niet. Dat is niet te weerstaan.

Televisiecomedy kan worden vertaald naar het grote scherm. Dat is eerder al aangetoond door onder andere het team van Monty Python, Sacha Baron Cohen heeft een aantal van zijn tv-personages in leuk films weten te plaatsen, en ook de film over The Inbetweeners – niet niet bepaald zo goed was als de serie – was goed te pruimen. Er zijn smetten, maar zolang er rekening mee kan worden gehouden dat we ineens met een ander format te maken hebben, gaat het goed. Alan Partridge: Alpha Papa slaagt zelfs met verve. Waarom?

alan-partridge-alpha-papa-trailer-4Ten eerste wordt er niet te veel teruggegrepen op het verleden. Oude grappen, “Dan!” bijvoorbeeld, blijven veilig achter in tv-land. Bestaande karakters komen op passende wijze voorbij, en krijgen zeker niet te veel tijd omdat ze het goed doen. Ze schitteren kort, aar krachtig. En er worden geen lang vergeten personages uit de mottenballen gehaald omdat ze het misschien goed zouden doen, zoals bijvoorbeeld Partridge’s Poolse ex Sonja of het motelpersoneel uit de allereerste serie I’m Alan Partridge. Of nog erger, figuren uit de talkshow die er daarna helemaal niet meer toe hebben gedaan. De film volgt in de bestaande chronologie, wat ook het voordeel heeft dat Tim Key meedoet als radiosidekick Simon uit Mid Morning Matters with Alan Partridge. Jeej!

En wat voor de film belangrijk is als stuwkracht wordt erbij verzonnen. Dus geen teruggrijpen, maar voortbouwen op wat er is, en met de juiste blik: dit is een film. Het verhaal moet dus wat groter, iets wat het personage Partridge van Steve Coogan minstens anderhalf uur kan dragen. Maar – en dit is de tweede crux – dan wel op gepaste wijze. In interviews vooraf verklaarde mede-bedenker Armando Iannucci al dat het geen ‘Alan gaat naar Hollywood’ of een ander grandioos idee zou worden. Alle actie zou in Norwich blijven. En dat deed ze, maar vooral op filmische wijze.

Comedy is een genre waar vaak te weinig zorg aan wordt besteed, maar niet hier. Schrijvers van de oude series hebben hun ervaring in het schrijven voor films er goed in kwijt gekund, zonder ook maar een haar af te wijken van de personages. Partridge is het fijnst op de momenten waar hij altijd het fijnst in is, wanneer hij ondanks alles de controle over de situatie uit zijn handen laat glippen. Zijn beste grappen komen wanneer hij ze kan timen met een onderliggende paniek. En dat past hem. En het verhaal dat ervoor is geschreven, zorgt voor een framewerk waar de grappen in passen.

Alpha Papa gaat nog moeilijk te verslaan zijn als mijn favoriete film van dit jaar. Maar wie weet. The World’s End hebben we aan ons voorbij laten gaan, in de veronderstelling dat die vanaf 19 september zou gaan draaien (Grmbl!!). Maar wie weet.

Alan-Partridge-Movie-Alpha-Papa-2076063

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s