Aantekeningen: Le Fils de l’Autre

le-fils-de-l-autre-de-lorraine-levy-10639985unoxx

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Le Fils de l’Autre|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Is de wereld binnen Le Fils de l’Autre een mini-universum waarin de ideale samenkomst tussen Israël en de Palestijnen wordt getoond? Als het zo is bedoeld, heb ik het er in elk geval niet in teruggezien. De film is vooral heel erg menselijk, gericht op hoe personen omgaan met een zeer onmogelijke situatie. Humanistische cinema is beter uitgevoerd, maar hierin wordt een onoplosbaar probleem genomen en goed uitgespeeld.

De bloedgroep van de bijna-18-jarige zoon van een Israëlisch stel blijkt niet te kloppen met dat van zijn ouders. Wat is de logische verklaring? Maar moeder is oprecht niet vreemdgegaan, dus wat is dan de oplossing? Het kind is vlak na de geboorte verwisseld. Met een Palestijns kind. In een klein dokterskamertje worden al deze politieke implicaties op tafel gegooid. Maar het gaat om twee echtparen, niet om Israël versus Palestina. Al hangt die spanning altijd in de lucht, de situatie wordt nooit groter dan wat twee gezinnen overkomt.

le-fils-de-l-autre_413914_84Natuurlijk zijn er veel lastige situaties. De twee vaders, de mannen, kunnen vanaf het begin niet met elkaar opschieten. Ze gooien direct de politiek op tafel, en die wordt gelukkig snel afgekapt door de twee moeders. Zij geven zich wél over aan de situatie, nooit met gemak, maar ze doen het. En het wordt raar en vreemd, en daar is iedereen zich van bewust, maar wat de vrouwen in elk geval niet doen is wat de mannen meteen doen zodra ze horen wat er vroeger is gebeurd.

Ze lopen weg. Ze kunnen het niet aan en gaan de kamer uit. En daarna hebben ze langer nodig voor ze ook maar durven schikkelijk te zijn in de situatie. De mannen, en vooral de Palestijnse vader, willen het liever niet eens aan hun kinderen vertellen. Maar wat dan? Ze worden in een situatie gedwongen, zoals alle andere personages, maar doen er gewoon langer over. Dat is geen commentaar als ‘laat de vrouwen de politiek maar doen’, het is simpelweg psychologie.

En de vrouwen praten hierin ook niet over de politiek, alsof ‘zij dat wel kunnen zonder aan het vechten te slaan’. Of zoiets.

Maar ook de vrouwen hebben hun rare momenten, zeker de Israëlische Orith die verder juist als een van de redelijkste personen in de film wordt neergezet. Ze raakt toch wel erg gefascineerd door haar biologische zoon. Ze kan zich niet inhouden, en zoekt lichamelijk contact. Onschuldig, moederlijk contact, maar dat maakt het niet minder creepy.

Iedereen heeft moeite om hiermee om te gaan. Maar het moet. Deze film toont niet wat er mogelijk zou moeten zijn in een immens ingewikkelde situatie waarbinnen momenteel geen uitweg voorhanden lijkt, alleen maar wat personen van zo’n situatie kunnen maken als ze echt niet anders kunnen. In het klein. En dat is genoeg.

le_fils_de_l_autre_photo_1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s