Aantekeningen: Blue Jasmine

Blue-Jasmine

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Blue Jasmine|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Dit had een L.R. kunnen worden, aangezien Nederlandse recensenten de link met A Streetcar Named Desire blijkbaar niet hebben kunnen leggen, maar soit. Dat zou overigens misschien ook een beetje lui van mij zijn geweest, aangezien de verschillen met de doorbraakfilm van Marlon Brando interessanter uitpakken dan de overeenkomsten.

In Woody Allens Blue Jasmine is het namelijk al vanaf het begin duidelijk dat hoofdpersoon Jasmine (née Jeanette) een rookgordijn opwerpt, dat haar flinterdunne sluier van high society een illusie is, gebaseerd op een eerder beter leven. In Streetcar is dat iets wat veel langer wordt uitgespeeld. Deze ‘update’, die niet echt een letterlijke update is, speelt veel langzamer en subtieler de personages tegen elkaar uit. Ja, Jasmine (zoals Blanche Du Bois in film in Tennessee Williams’ toneelstuk) wordt geconfronteerd met een vervreemde zus en haar jonge working class mannelijke man van een partner, en het klikt evenmin. Maar het is geen film die rond deze ene botsing van ego’s is gebouwd, er wordt een heel web aan interacties gecreëerd, met een heel ander achterliggend mysterie.

blue-jasmine2Een nog interessanter verschil ligt in een zeer subtiele verschuiving in vergelijking met het oudere werk. Blanche in Streetcar is vooral bezig de buitenwereld iets anders voor te houden. Alle anderen moeten een schijn geloven die ze ophoudt. Jasmine (Cate Blanchett) lijkt vooral bezig voor zichzelf de schijn op te houden, zichzelf te overtuigen dat ze iets anders is dan wat ze daadwerkelijk is. Soms kan ze anderen een schijn voorhouden, maar dat lijkt niet de grootste inspanning. Ze doet dat met trillingen en nervositeit, maar het voor de gek houden van zichzelf is iets waar ze geestelijk aan onderdoor gaat.

Daarom is het ook goed hoe ze wordt geïntroduceerd; in een vliegtuig, eersteklas vliegend en ogenschijnlijk in gesprek met een vrouw. Langzaamaan wordt duidelijk dat de vrouw niets terugzegt, dat ze amper reageert. Zodra de vrouw wegloopt, probeert Jasmine nog contact te houden, en naar het telefoonnummer van de vrouw te vragen. Maar zij loopt naar haar man. “Wie was dat?”, vraagt hij. Geen idee, zegt de vrouw, ze begon ineens te praten en ik snapte niet tegen wie, misschien wel vooral tegen zichzelf.

In de film zie je Jasmine vaker – in gezelschap of niet, meestal is er wel iemand die raar op haar reageert – een gesprek voeren tegen niemand. Eenzijdig. Ze weet dat ze het doet, en moet zich er steeds weer over verdedigen. Mensen noemen haar raar, of zelfs gek, en vooral op momenten dat situaties dat ze het zichzelf te moeilijk maakt begint ze weer in zichzelf te praten. Zichzelf wijs te maken dat ze haar oude leven niet kwijt is. Of dat ze op zijn minst haar oude glorie weer kan heroveren.

En even lijkt ze daar zelfs in te slagen.

P.S. let goed op de kleine doch leuke rol van Louis C.K.!

blue-jasmine-pictures-22

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s