Aantekeningen: The Turin Horse

0Turin-Horse

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|A torinói ló|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is een elitaire en volstrekt nutteloze gedachte om te zeggen: de wereld zou een beetje perfecter zijn als iedereen van deze film kon genieten. Toch is het soms een beetje waar, en het mag gezegd worden van de laatste film – echt zijn laatste, zo heeft hij aangekondigd – van de Hongaarse regisseur Béla Tarr.

Het paard uit de titel is niet het karakter dat het meeste in beeld komt in deze film, eigenlijk haalt het maar net de top 3, maar in veel opzichten is het wel de ster van de film. Wanneer de viervoeter in beeld komt, is het moeilijk om de ogen eraf te houden. Vaak is het paard het middelpunt van de compositie. Soms niet, maar dan nog zie je wat voor enigmatisch paard er is gecast. Het beest weigert te eten. De hele film lang.

10568561-largeDe film vangt aan met een anekdote. Friedrich Nietzsche ziet in 1889 in Turijn een paard worden afgeranseld door de eigenaar. We weten wat er met de filosoof is gebeurd: nadat hij zich voor het paard heeft geworpen blijft hij twee dagen in catatonie, waarna hij de laatste tien jaar verder leeft in waanzin. Zijn moeder en zijn zus moeten voor hem zorgen. Wat er met het paard is gebeurd weten we niet.

En dat is het vertrekpunt van een prachtig in zwart-wit gefotografeerd document van een oude impotente paardeneigenaar, zijn dochter en hun paard dat niet eet. De oude man heeft geen geduld voor het paard, dat niet doet wat hij wil. Maar hij kan er niets tegen doen. Elke ochtend moet zijn dochter hem aankleden. Zijn rechterarm is verlamd, en ook zijn gezicht hangt er scheef bij. Heeft hij een beroerte gehad? De man is een treurig schepsel. Het afranselen is tragisch, maar zijn bestaan ook. Wat zou hij anders kunnen doen om zijn paard in beweging te krijgen? Simpel: niets.

The Turin Horse is zo’n film die niet in 3D is geschoten, maar nog steeds veel mooiere 3D bevat dan veel blockbusters die wel in het format worden uitgebracht. Dat komt zowel door de zorgvuldige composities als door de camera die zich door de beperkte ruimte beweegt. Je verlaat als kijker nauwelijks de boerderij en het erf van de personages, maar je vormt in je hersenen wel een nagenoeg compleet model van de leefruimte. Dat is wat 3D is, in veel opzichten.

De opbouw van de film is eenvoudig. We zien zes dagen, de eerste vijf waarvan worden beheerst door een storm die buiten waait. We zien de banale acties van de dag. De man wordt elke keer aangekleed, een scène die steeds hetzelfde is, maar steeds vanuit een andere hoek gefilmd. Binnen is alles bewegingsloos, buiten raast de wind. We horen die fluiten, we zijn vanalles langs waaien door het raam, maar het wordt pas echt magistraal als de camera voet buiten de deur zet. Bladeren en stof waiien langs, gewaden wapperen. Tarr houdt ervan om wind te filmen; eindeloze, eigenlijk onzichtbare beweging die toch zichtbaar wordt gemaakt.

Tarr weet hoe belangrijk beweging is voor het medium film. Grote en kleine beweging, allebei zijn ze cruciaal. Het laatste shot wrijft het allemaal nog extra in. De man probeert te eten, maar de vrouw weigert. Hij probeert haar nog tot eten aan te sporen.

De film vertraagt als het ware.

Tot.

Fotografische.

Stilstanddddddddddddddddddddddddddddd……

1280_turin-horse

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s