Aantekeningen: The Wolf of Wall Street

THE WOLF OF WALL STREET

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Wolf of Wall Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Devo én Me First and the Gimme Gimmes?

Eén van die twee zou op de score van één film al een zeldzaamheid mogen heten. Zelfs binnen de drie uur van The Wolf of Wall Street is de combinatie van de twee een wonder. Maar soit, Martin Scorsese blijft een man van verrassingen.

Leonardo di Caprio is de laatste tijd vooral op dreef op momenten dat hij zijn high status personages het meest door de slijk haalt. De onzekerheid waarmee zijn titelpersonage in The Great Gatsby wacht op de hereniging met zijn oude geliefde was een lust voor het oog. In het karakter van Jason Belfort, wonderjongen van Wall Street, doet hij een hele film weinig anders. De film is wel eens beschreven als aandelenporno, en de doldwaze capriolen van de heren stock brokers zijn vermakelijk. Maar zeker niet smetvrij.

DiCaprio_Hill-Wolf-of-Wall-StreetDe sleutelscène is voor mij die met de witte Ferrari. Alle ellende die Jason Belfort voor zichzelf heeft gecreëerd komt hierin volledig tot uitbarsting. Het overmatig drugsgebruik, de illegale praktijken om rijk te zijn en te blijven, de onbetrouwbare lui waarmee hij zich heeft omringd, het gedoe met zijn sexy jonge vrouw… O Icarus, vlieg niet te dicht bij de zon, of je ligt voor pampus bij een witte sportwagen waarvan je de deur alleen met je voet geopend krijgt.

De film is een extreem staaltje van show, don’t tell. In de meeste film wordt nogal expliciet gemaakt: wat gebeurt er, en wat moet je er als kijker van vinden. Hier, in deze scène, wordt in één complexe situatie haarfijn duidelijk – ogenschijnlijk met de minste moeite – hoe diep de hoofdpersoon in de nesten zit. Zijn ene sores maakt zijn andere onmogelijk. Maar Belfort laat zich niet verslaan; in zijn wereldbeeld is er geen alternatief voor wat hij doet. Je hoopt stiekem als kijker dat hij erin slaagt om niet te worden afgerekend op zijn wangedrag. Is dat aandelenporno, of vooral een sterke karakterisering.

Op het einde is er inderdaad een moment van bezinning, wanneer Belfort in de gevangenis heeft gezeten en zijn leven heeft gebeterd. Als kijker herinner je de gewenste reactie van de louche figuren van Belforts eerste uur. De mannen die wisten hoe je iemand zijn eigen pen kunt verkopen. Maar wat je ziet zijn de Nieuw-Zeelandse sloebers die nu van Belfort verkooplessen krijgen. De mannen met de voorspelbare en weinig effectieve aanprijstechnieken. Je weet dat het zelfdestructieve gedrag van eerder in de film niet houdbaar is, maar Belfort zou Belfort niet zijn als hij het niet zou missen allemaal. En zit er een waardeoordeel aan?

The Wolf of Wall Street blijft van begin tot eind ambivalent. Jij maakt uit wat je van de inhoud vindt.

la_ca_1222_wolf_of_wall_street

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s