Aantekeningen: A Company Man

fullsizephoto256841

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Hoi-sa-won|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een criminele organisatie ziet er voor de buitenwereld uit als een legitiem bedrijf. Alles voelt als een dertien-in-dozijn metaalbedrijf met een groot kantoorpand, bureaus in kleine cubicles, een keukentje. Er lopen mannen en vrouwen in strakke pakken, ogenschijnlijk lethargisch en emotieloos. Het is niet de verveling die toeslaat, zoals in andere bedrijven. Ze verbergen dat ze kille moordenaars zijn. Meedogenloos zelfs.

In dit bedrijf is de rijzende ster Ji Hyeong-do (Ji-seob So), een jonge geraffineerde huurmoordenaar die zijn opdrachten met finesse volbrengt. Maar – zoals het misschien hoort in dit soort films – hij begint te twijfelen aan zijn toewijding. Hij begint een relatie met de moeder van een jonge huurmoordenaar die hij na zijn opdracht eigenlijk uit de weg had moeten ruimen. In zijn zwijgzaamheid ontdekt hij een nieuwe wereld van gevoelens, die hij van zijn professionele leven gescheiden wil houden. Lees verder

Advertenties

Aantekeningen: Dredd

Dredd 3D-Olivia Thirlby-Anderson

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Dredd|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Judge Dredd en rookie rechter Anderson willen een gebouw ter grootte van een stad uit lopen, maar voor hun neuzen sluiten de deuren. Het hele gebouw wordt hermetisch afgesloten van de buitenwereld. En de stem van slechterik Ma-Ma zegt over de algemene intercom: “Dit pand gaat pas weer open als beide judges dood zijn.” Op dat moment dacht ik – bewust dat het niet bepaald verschilt van dat andere actie-wonder The Raid – ‘ik hoop dat de rest van de film zich binnen dit gebouw afspeelt’. Dat zou het veel bijzonderder maken. Dat deed het.

Veel mensen zullen Dredd links laten liggen, met het Sylvester Stallone-vehikel Judge Dredd uit 1995 in het achterhoofd. Dat was de Hollywood-benadering van de cultstripboeken, deze is dat bepaald niet. Deze zit veel dichter op de Judge Dredd-figuur; hij neemt bijvoorbeeld de helm niet af, zoals hij ook nooit doet in de strip, en deze Dredd is ook veel meer de soort-van-fascist-als-held uit de boeken. Laten we wel wezen: we moedigen de hele film een fascist aan. Lees verder

Duimpjeworstelen met Tom Raeven

IMG_6454

De CINEmaki geeft The Dark Knight (reg. Christopher Nolan) de ‘thumbs up’, maar zijn kompaan Tom Raeven heeft ernstige reserveringen. Over filmsmaak valt te twisten! ‘De Joker blijft uiteindelijk een gekke bekken trekkend, hinnikend, macaber mannetje.’

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Dark Knight|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

In 2004 maakte ik voor het eerst kennis met Tom Raeven, toen nog student Nederlands en een redacteur van het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS). Al gauw bleek dat we een vergelijkbare smaak hadden, zeker wat humor betreft. We trokken vaker met elkaar op en hebben we onder andere samengewerkt aan filmpjes voor de website van het blad. Na het uitkomen van Christopher Nolan’s The Dark Knight bleek toch dat we het niet altijd eens zijn over films, en dus is dat een mooi gespreksonderwerp voor een potje Duimpjeworstelen.
In het dagelijks leven werkt Raeven als postbode. Tussendoor houdt hij zich veel bezig met zijn interesses in muziek en literatuur. Je zou zijn verzameling boeken van Herman Brusselmans moeten zien, dat is zeker niet de minste. Maar zijn huiskamer ligt ook bezaaid met oude kranten en Humo’s. Vaak genoeg kijken we samen een film, zo ook voorafgaand aan het interview. Raeven vond het fijn om The Dark Knight weer even vers in zijn geheugen te hebben.

Wanneer heb je de film het eerst gezien en waar?
“Volgens mij gewoon op dvd. Ik heb ‘m bij een vriend van me gezien, een jaar nadat ‘ie was uitgekomen. Ik laat hypes nog wel eens liggen en ik skip films waarvan iedereen zegt dat ik ‘m moet zien, maar hiervan kreeg ik vanuit zo veel hoeken bericht dat ik ‘m moest zien, dat ik ‘m ook wel bekeken heb. Na afloop dacht ik: Is dit wel de ultieme filmervaring die me wordt voorgespiegeld? Het klinkt misschien een beetje laf en indekkend, maar dat is het niet. Als je een film hebt die zo’n ontzettende hype is, dan verwacht ik niet een film die me amper op het puntje van mijn stoel houdt.”

Had je van tevoren het eerste deel gekeken?
“Nee, die heb ik nooit gezien.”

Sindsdien dus ook niet?
“Nee.”

En deel 3? Of wil je daar niet meer aan beginnen?
“Nee, die heb ik ook niet gezien. Nou ja, die staat niet heel hoog op mijn lijstje, maar aan de andere kant ben ik ook wel weer een beetje benieuwd.“ Lees verder

The Seven Samuraifilms: Zatoichi (2003)

200505-zatoichi-01

De CINEmaki raakte in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. De vierde van het stel ziet geen steek, maar steekt voor je het ziet. Nou ja, laten we vooral geen spoilers geven.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Zatoichi|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

De avonturen van de blinde (eh, nee ik zeg niets) samoerai Zatoichi zijn al lang en breed uitgemeten in de Japanse filmwereld. Meestal is hij gespeeld door Shintarô Katsu. Eens heeft hij zelfs de ons allang bekende Yojimbo ontmoet, want zo gaat dat in de Japanse filmwereld: bekende figuren (Godzilla/Gojira) ontmoeten andere bekende figuren (Mothra en vele anderen)*. In 2003 besloot de fijnzinnige regisseur Takeshi Kitano (Beat Takeshi) hem nieuw leven in te blazen. Kitano weet wel raad met de samoerailegende.

En dus lezen we in de pagina’s van IMDb het volgende stukje triviale informatie:

The blood in the film has been described by many as being “too CGI”. Kitano did this intentionally, wanting to “soften the shock to the audience” due to the high body count. Kitano told the CGI artist he wanted the blood to “look like flowers blossoming across the screen.”

Lees verder

The Seven Samuraifilms: Ghost Dog: The Way of the Samurai

ghost-dog-gun

De CINEmaki raakte in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. Aflevering 3: de samoerai volgens de Amerikaanse ‘master of cool’ Jim Jarmusch.

:::|:::|:::|:::|:::|Ghost Dog: The Way of the Samurai|:::|:::|:::|:::|:::

Het is een opmerkelijke keuze, maar een die het verdient hier te worden opgenomen. Er zijn meer dan genoeg Japanse films waarin samoerai alleen maar worden ingezet voor wat leuke vechtscènes. Dan toont dit zeer excentrieke Amerikaanse meesterwerkje veel meer kennis van en bewondering voor de cultuur van de Japanse krijgersklasse. Lees verder

The Seven Samuraifilms: Seppuku (Harakiri)

a Masaki Kobayashi Harakiri Seppuku DVD Review critPDVD_009

De CINEmaki raakte in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. Deze tweede post gaat over een groots verhaal, maar dan in het klein.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Seppuku (Harakiri)|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Afgelopen jaar heeft de Japanse veelfilmer Takashi Miike een remake gemaakt van deze klassieker van Masaki Kobayashi. In de jaren ’50 van de vorige eeuw vergaarde hij een reputatie als een begiftigd humanistisch filmer die ferme kritiek had op de gedragscodes van feodaal Japan, die zeker gedurende de Tweede Wereldoorlog in opzwaai geraakten. Geveinsde eer is geen mensenlevens waard, zo luidt de strekking van zijn trilogie The Human Condition, een groots werk dat de CINEmaki helaas nog niet heeft kunnen kijken.

Seppuku is een kleine film met een schitterend ingewikkeld plot. Door middel van flashbacks wordt er in de eerste halfuur een zeer complexe politieke situatie geschetst. Let even op de schets die ik hier geef. Lees verder

The Seven Samuraifilms: Yojimbo

yojimbo

Na het zien van de voorstelling van Mimetheatergroep Bambie, en het daarin horen van de Japanse fluitjes en percussiegeluidjes, raakte de CINEmaki in een bui om te schrijven over samoeraifilms. Over zeven dagen verspreid wordt een zevental films aangeraden. We beginnen met een grootmeester.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Yojimbo|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een meesterloze samoerai (ronin) wandelt een ogenschijnlijk verlaten dorp in. Het heeft wat weg van een western. Maar ach, regisseur Akira Kurosawa heeft ook nooit onder stoelen en banken gestoken dat westernfilmer John Ford een van zijn grootste invloeden is. De sfeer voor de film wordt echter het meest gezet door één fantastisch shot: een hondje dat voorbij rent met een mensenhand in zijn bek. Lees verder