Aantekeningen: The Wolf of Wall Street

THE WOLF OF WALL STREET

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Wolf of Wall Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Devo én Me First and the Gimme Gimmes?

Eén van die twee zou op de score van één film al een zeldzaamheid mogen heten. Zelfs binnen de drie uur van The Wolf of Wall Street is de combinatie van de twee een wonder. Maar soit, Martin Scorsese blijft een man van verrassingen.

Leonardo di Caprio is de laatste tijd vooral op dreef op momenten dat hij zijn high status personages het meest door de slijk haalt. De onzekerheid waarmee zijn titelpersonage in The Great Gatsby wacht op de hereniging met zijn oude geliefde was een lust voor het oog. In het karakter van Jason Belfort, wonderjongen van Wall Street, doet hij een hele film weinig anders. De film is wel eens beschreven als aandelenporno, en de doldwaze capriolen van de heren stock brokers zijn vermakelijk. Maar zeker niet smetvrij. Lees verder

Aantekeningen: Boiling Point en Kikujiro

AV_010847

:::|:::|:::|:::|:::|3-4 x jûgatsu | Kikujirô no natsu|:::|:::|:::|:::|:::

Deze twee films van de niet te versmaden regisseur Takeshi Kitano zijn erg fijn met elkaar te vergelijken, omdat Kitano in beide films zowat dezelfde rol speelt. Hij geeft er echter een zeer andere context aan, en dus verandert de lading heel erg.

In 1990 verscheen Boiling Point, waarin Kitano een relatief kleinere rol speelt als gangster in Okinawa. De hoofdpersoon, Masaki, is een sullige honkballer. Wanneer een lokale yakuza op zijn werk bombarie maakt, neemt de jongeman het niet meer. Hij mept terug. Laten yakuza niet de meest vergevingsgezinde Japanners zijn. Wanneer hij in Okinawa een pistool wil kopen om zicht te verdedigen, loopt de schlemiel gangster Uehara (Kitano) tegen het lijf, die zich als een beest gedraagt. Flauwe ongein, steeds reagerend op impulsen, en dominant in elk gezelschap. Uehara is het archetype van de onbezonnen boef, maar hij wint je sympathie. Lees verder

Aantekeningen: Blue Jasmine

Blue-Jasmine

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Blue Jasmine|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Dit had een L.R. kunnen worden, aangezien Nederlandse recensenten de link met A Streetcar Named Desire blijkbaar niet hebben kunnen leggen, maar soit. Dat zou overigens misschien ook een beetje lui van mij zijn geweest, aangezien de verschillen met de doorbraakfilm van Marlon Brando interessanter uitpakken dan de overeenkomsten.

In Woody Allens Blue Jasmine is het namelijk al vanaf het begin duidelijk dat hoofdpersoon Jasmine (née Jeanette) een rookgordijn opwerpt, dat haar flinterdunne sluier van high society een illusie is, gebaseerd op een eerder beter leven. In Streetcar is dat iets wat veel langer wordt uitgespeeld. Deze ‘update’, die niet echt een letterlijke update is, speelt veel langzamer en subtieler de personages tegen elkaar uit. Ja, Jasmine (zoals Blanche Du Bois in film in Tennessee Williams’ toneelstuk) wordt geconfronteerd met een vervreemde zus en haar jonge working class mannelijke man van een partner, en het klikt evenmin. Maar het is geen film die rond deze ene botsing van ego’s is gebouwd, er wordt een heel web aan interacties gecreëerd, met een heel ander achterliggend mysterie. Lees verder

Aantekeningen: Tirez sur le pianiste

2520

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Tirez sur le pianiste|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een jongetje, zelf de jongste welp van een grotendeels criminele roedel, zit in een auto met twee gangsters die hem gekidnapt hebben. Eén van de twee boeven begint tegen hem op te scheppen. “Ik zweer het op mijn moeders hoofd”, grijnst hij de jongeling toe. Knip. Een beeld van een typische huisvrouw, zomaar ineens. Ze valt dood neer. Knip; terug naar de auto.

Of er echt een vrouw dood neervalt of niet, de boodschap van dit korte tussenshot is helder: de gangster ligt door zijn blote tanden. Alleen maar om een klein jochie en een collega onder de indruk te brengen. Het is een kleine ontmaskering, van iets wat iedereen tijdens zijn grootsprakerigheid allang aanvoelt, maar – om het in het Engels te verwoorden – it drives the point home. François Truffault stopt zijn luchtige gangsterfilm (is dat een goede typering?… nee) vol met poëtische dialogen en visuele grapjes. Deze is waarschijnlijk de geinigste, en daarom mijn persoonlijke favoriet. Lees verder

Op zoek naar Jezus (3): The Last Temptation of Christ

Last Temptation of Christ_thumb[5]

Pasen komt eraan! Je weet wel, dat gedoe met kuikens en de herrijzenis van de Here Jezus. De zoon van van de christelijke godheid is een populair subject in de wereld van film, dus waar gaan we niet eens op zoek naar de perfecte film-Jezus? Bestaat er wel zoiets eigenlijk? Editie nummer drie wordt ingevuld met Christus als voortdurende twijfelaar.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Last Temptation of Christ|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Algemeen
Van de hier besproken Jezus-films is de link met de Bijbel het minst sterk in The Last Temptation of Christ. Het is namelijk een verfilming van een roman van Nikos Kazantzakis, waarin de schrijver de verhalen van de bijbel fijnzinnig heeft geherinterpreteerd. Het mooie is dat niets aan lessen uit het heilige boek echt onderuit wordt gehaald, maar dat alles een stuk interessanter voor de dag komt. Zo is Maria Magdalena echt een hoer, zoals de katholieke traditie het graag wil. Maar het werkt ook in het voordeel van het verhaal: Jezus kent haar al voor zijn roeping, en is al gefascineerd. Ook is hij al langer bekend met Judas, die lid is van een separatistische bende. Het boek en de film waren mikpunt van hevige protesten, vooral vanwege de seksscène met Jezus – onderdeel van het visioen dat de Heiland aan het kruis krijgt. Die laatste verleiding, die laatste poging van Satan om hem te misleiden, die de naam aan de film geeft. Lees verder

Op zoek naar Jezus (1): Il vangelo secondo Matteo

1

Pasen komt eraan! Je weet wel, dat gedoe met kuikens en de herrijzenis van de Here Jezus. De zoon van van de christelijke godheid is een populair subject in de wereld van film, dus waar gaan we niet eens op zoek naar de perfecte film-Jezus? Bestaat er wel zoiets eigenlijk? Vandaag is het Palmpasen, de dag waarop Jezus door het volk van Jeruzalem werd toegejuicht, en dus vandaag een Jezus van het volk.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Il vangelo secondo Matteo|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Algemeen
De Jezus Christus van Pier Paolo Pasolini is – zoals de naam al aangeeft – er een die direct uit één van de boeken van het Nieuwe Testament is gehaald, en dan ook op andere vlakken op een erg selectieve manier. Pasolini had een voorkeur voor de gospel van Mattheüs boven de andere bijbelteksten. “Johannes was te mystiek, Marcus te vulgair en Lucas te sentimenteel”, heeft hij ooit gezegd. Hij volgt chronologisch gezien het hele verhaal van geboorte tot herrijzenis, maar zijn benadering van Mattheüs wordt ook wel eens aangeduid als de verfilming van de helft van een gospel. Pasolini presenteerde Jezus volgens hen namelijk als een proto-Marxist, door bepaalde passages weg te laten. Lees verder

Duimpjeworstelen met: Chris Abbenhuis

Duimpjeworstelen

De CINEmaki geeft The Tree of Life (reg. Terrence Malick) de ‘thumbs up’, maar Chris Abbenhuis van Cinematheek Nijmegen zeker niet. Over filmsmaak valt te twisten! ‘Ik ben ervan overtuigd dat over 10 jaar niemand meer naar The Tree of Life kijkt.’

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Tree of Life|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het idee voor de interviewrubriek Duimpjeworstelen ontstond toen ik – als Cinematheek-medewerker – voor de zoveelste keer van een klant hoorde ‘wat voor kutfilm Drive toch is’. Het niet eens zijn over films is grappig en boeiend. Daar zit een interviewvorm in, wist ik meteen. Voor de allereerste aflevering gaan we daarom naar de bron: de Cinematheek.

Bedrijfsleider Chris Abbenhuis vecht voor het voortbestaan van de kwaliteitsvideotheek, maar vooral voor de collectie. Het is de meest complete dvd-collectie van Nederland en bovendien het levenswerk van Abbenhuis. Dankzij de tijdelijke overname door advocaat Han Keijzer hebben initiatieven om het bedrijf te redden meer ademruimte gekregen. Zo ook het crowdfunding-project ‘Red de Cinematheek’: als driehonderd mensen elk 100 euro inleggen, kan dat een definitieve doorstart mogelijk maken. Dit project heeft inmiddels al meer dan de helft van de benodigde donateurs. Lees verder