De Uitdaging: Ushi Must Marry

121227_128056_Ushi_Must_Marry_450_300

Notoir slechte films, ja, zie er maar eens iets leuks aan te vinden. De CINEmaki stelt zichzelf De Uitdaging, en dan ook wel bij de films die volgens de overlevering het bekijken écht niet waard zijn. Want elke film heeft toch wel een goede eigenschap. Toch? We zullen het letterlijk wel zien. Valt er iets leuks te ontdekken in de bioscoopversie van iets wat op tv al ver voorbij zijn hoogtepunt is?

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Ushi Must Marry|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Interviews met echte mensen, in de hoedanigheid van een typetje, en dan een klein verhaaltje eromheen om er een film van te maken. De pretentie om het Nederlandse antwoord op Borat te maken lag er dik bovenop. Is het wel een goed idee om met zulke krachttermen te komen? Het typetje Borat is sinds zijn begin alleen maar steeds scherper en venijniger geworden geworden. De terugkeer van Ushi Hirosaki naar tv begon bij RTL op een veel lager pitje dan het in het land van SBS had gekend, en ging daarna alleen maar bergafwaarts*.

De vraag die ik me stelde bij het kijken: zijn in deze productie van Paul Ruven überhaupt wat lichtpuntjes te vinden? Welja. Lees verder

Advertenties

Aantekeningen: Stitches

Stitches

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Stitches|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Bij films waar de genres comedy en horror elkaar aantikken zijn er vaak simpele valkuilen, waardoor een plot zichzelf verliest in de zwaar aangedikte potsierlijkheid. Comedy-horror lijkt het beste te werken als het op zijn minst het horrorgenre serieus neemt. Een film hoeft niet eens eng te zijn, om te slagen als cross-over. Mits het maar niet denkt ‘o, dat doen we wel even’. Ja, dit is een kritiek op Nederlandse pogingen om de genres te kruisen. Stitches is niet eng, maar weet wel hoe je de draak kunt steken met gruwelijke situaties.

Het is waarschijnlijk het vermijden van de valkuil van ‘de film die zichzelf niet zo serieus neemt’ die ook het hele maken een films niet serieus lijkt te nemen. Daardoor ontstaan bijvoorbeeld gaten in de plot. Stitches laat veel open en onbeantwoord, maar nooit storend. Het is simpelweg het goed aanvoelen wat je niet per se hoeft in te vullen. Waarom de clowns hun eigen vakbroeders na de dood weer tot leven wekken? Geen idee, het is een mysterie. Het wordt niet flauw ingevuld, maar ook niet gebrekkig; je kunt het als kijker accepteren. Lees verder

Aantekeningen: Alan Partridge: Alpha Papa

Alan Partridge in the studio

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Alan Partridge: Alpha Papa|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Je vind jezelf in Edinburgh op een festival dat bom staat van de comedy, en je ziet overal de advertenties voor de nieuwe Alan Partridge-film in de lokale cinema. Hoe is dat te weerstaan? Niet. Dat is niet te weerstaan.

Televisiecomedy kan worden vertaald naar het grote scherm. Dat is eerder al aangetoond door onder andere het team van Monty Python, Sacha Baron Cohen heeft een aantal van zijn tv-personages in leuk films weten te plaatsen, en ook de film over The Inbetweeners – niet niet bepaald zo goed was als de serie – was goed te pruimen. Er zijn smetten, maar zolang er rekening mee kan worden gehouden dat we ineens met een ander format te maken hebben, gaat het goed. Alan Partridge: Alpha Papa slaagt zelfs met verve. Waarom?

Lees verder

Duimpjeworstelen met Bart van Oort

IMG_6552

De CINEmaki geeft Anchorman (reg. Adam McKay) de ‘thumbs up’, maar bij filmquizmaster Bart van Oort kan er nauwelijks een lachje vanaf. Over filmsmaak valt te twisten! ‘De ene keer doen ze te veel slechte grappen achter elkaar, op andere momenten weten ze het niet uit te bouwen. En dat stelt me dan teleur.’

:::|:::|:::|:::|Anchorman: The Legend of Ron Burgundy|:::|:::|:::|:::

Het is leuk om een filmquiz te winnen, maar het is nog leuker om een leuke filmquiz te winnen. Twee van de fijnste filmquizzen die ik tot nu toe heb gespeeld kwamen van de hand van de vaste maker/presentator van filmquizzen in de Nijmeegse uitgaansgelegenheid Ndrgrnd, Bart van Oort, en een andere leek op zijn minst door hem geïnspireerd. Van Oorts vragen zijn divers, hij gebruikt lekker veel fragmenten en zijn presentatiestijl is lekker droogjes en sympathiek. En dat komt niet alleen van pas bij zijn filmquizzen. Hij maakt namelijk geregeld quizzen naar een bepaald thema. Behalve film noemt hij ook vooral muziek en biologie. In het dagelijks leven is hij echter milieuadviseur bij duurzaamheidbedrijf Tauw.
Zodra ik hem vraag voor een interview is een keuze zo gemaakt. Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, zo luidt de suggestie, en de kans om voor het eerst een comedy in deze rubriek te behandelen staat me zeer aan. Die gaan we doen!

Wanneer heb je ‘m voor het eerst gezien en wanneer?
“Thuis in bed.”

Wanneer was dat?
“Ik denk pas anderhalf jaar terug. Ik had ‘m van een vriend geleend.”

(Met voorkennis:) Wanneer heb je ‘m voor het eerst afgekeken?
anchorman083109-anchorman-2“Ha ha ha. Dat is van de week. Want ja, de eerste keer dat ik ‘m keek, was ik ‘m na 20 minuten of zo helemaal beu. Hoe heet ze ook alweer, Christina Applegate? Die was toen 10 minuten in de film, toen was ik het al helemaal beu. Niet door haar. Ik merk wel; ze trekt de film wel een beetje recht. Maar ik vind dit té veel slechte grappen, van laag niveau of zo.”

Hoezo?
“Gewoon, er zijn heel veel absurde situaties die zich voordoen, die een beetje onwerkelijk zijn. Ook zijn er heel veel van die woordgrappen die de hele tijd voorbij komen, en films die op de hak worden genomen. Het is heel erg hap-snap.
“Wat ik heb begrepen in ieder geval: het is een waar gebeurd verhaal over die vrouw in de jaren zeventig. Er was wel een anchorwoman die haar doorbraak zo heeft gemaakt.”

Will Ferrell zou het idee hebben gekregen na het zien van een documentaire over Jessica Savitch, en alle seksisme waar ze als nieuwslezeres mee te maken kreeg in de jaren zeventig.
“Voor de rest vind ik er eigenlijk geen reet aan. Terwijl dat eigenlijk ook weer heel flauw is, maar ik weet niet wát het is. Het spreekt me gewoon niet aan. Ik heb ‘m vandaag nog een keer gekeken.” Lees verder

De Uitdaging: Movie 43

Gere

Notoir slechte films, ja, zie er maar eens iets leuks aan te vinden. De CINEmaki stelt zichzelf De Uitdaging, en dan ook wel bij de films die volgens de overlevering het bekijken écht niet waard zijn. Want elke film heeft toch wel een goede eigenschap. Toch? We zullen het letterlijk wel zien. De grote zoektocht naar het politiek incorrecte, hoe kan Movie 43 ooit goede eigenschappen hebben?

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Movie 43|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Je kunt je verbazen hoe een compleet afgebrande, verafschuwde en verworpen film nog een aantal positieve punten kan hebben. Als je een film aanzet, en niets verwacht dan een aaneenschakeling van troep, ga je misschien ook meer openstaan voor kleinigheidjes die wel te pruimen zijn. Anderen mensen hebben al het geërger al voor je gedaan. Zo lijkt het. We zullen zien hoe de rubriek verder uitpakt, maar in elk geval had Movie 43 onverwacht meer interessants in zich dan je op basis van de recensies zou denken. Lees verder

Op zoek naar Jezus (7,5): Life of Brian (2/2)

Chapman_as_Brian

Pasen komt eraan! Je weet wel, dat gedoe met kuikens en de herrijzenis van de Here Jezus. De zoon van van de christelijke godheid is een populair subject in de wereld van film, dus waar gaan we niet eens op zoek naar de perfecte film-Jezus? Bestaat er wel zoiets eigenlijk? De onofficiële afsluiter is “niet de Messias, maar een heel erg stout jongetje.”

:::|:::|:::|:::|:::|Monty Python’s Life of Brian|:::|:::|:::|:::|:::

Algemeen
Na het fiasco van eerder op de dag, waar de beelden van de Christus tekortschoten, verruimen we het criterium van ‘Jezus’ naar ‘Messias’. En nee, dat is niet hetzelfde. Life of Brian ontstond als een zijdelingse grap van Eric Idle tijdens de publicatietournee voor Monty Python and the Holy Grail. Idle kreeg de vraag wat de Pythons hierna aan projecten op stapel hadden staan, en antwoordde: “Jesus Christ’s Lust For Glory“. Het idee beklijfde, maar de inslag werd al gauw anders. John Cleese liet tijdens een later interview weten dat het eerste idee tijdens het schrijven was dat de film de ‘dertiende apostel’ Brian zou volgen, die steeds pas kwam opdagen als het wonder al was geschied, en dat soort flauwigheid. Maar opeens viel het kwartje: waarom niet een parallelle, onwillige Messias? Om verwarring te voorkomen werd de ‘echte Jezus’ ook in de film verwerkt, een saillant detail dat Malcolm Muggeridge en bisschop Mervyn Stockwood niet hadden meegekregen doordat ze 15 minuten te laat de bioscoopzaal inwaggelden toen ze de film gingen kijken om er daarna lustig over te debatteren met twee Pythons op nationale tv. Shit happens. Lees verder

Op zoek naar Jezus (7): Life of Brian (1/2)

267621892_b0fc18ff34_o

Pasen komt eraan! Je weet wel, dat gedoe met kuikens en de herrijzenis van de Here Jezus. De zoon van van de christelijke godheid is een populair subject in de wereld van film, dus waar gaan we niet eens op zoek naar de perfecte film-Jezus? Bestaat er wel zoiets eigenlijk? En dan nu is het de beurt aan een Jezus waar we eigenlijk te weinig materiaal hebben om mee te werken…

:::|:::|:::|:::|:::|Monty Python’s Life of Brian|:::|:::|:::|:::|:::

Algemeen
Er zit zo weinig Jezus (Kenneth Colley) in Life of Brian dat dit eigenlijk een onbruikbare toevoeging is. Maar hier komt een kleine misplaatste poging om me van deze taak te kwijten. Lees verder