Aantekeningen: Dictator van de comedy

Schermafbeelding 2014-02-15 om 12.07.15

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Dictator van de comedy|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Wat is de kunst van het filmmaken? Pak een camera, en ga aan de gang. Met een hoog D.I.Y.-gehalte kun je soms erg mooie producties maken. Dat gold voor het eerste project van de inmiddels gevestigde filmmaker Edgar Wright, maar ook voor wanneer je simpelweg een documentaire moet maken omdat het perfecte subject daarvoor zich aandient.

Wie weet hebben de Nederlandse stand-upcomedians Edo Berger en Jeroen Pater wel meer ambities op het vlak van film, nu hebben ze vooral een pakkend portret van markante man. De dictator van de comedy heb ik gekocht en bekeken om de simpele reden dat het mijn persoonlijke interesse in comedy – en specifiek ook in wat er achter de schermen gebeurt – belicht. Maar je ziet al snel dat het meer is. De verhalen hebben een algemene pullfactor. Het oppakken van de camera, Hans Kottmann zijn verhaal laten doen, en andere comedians laten praten over Hans Kottmann is een noodzaak geweest.

Lees verder

Advertenties

Aantekeningen: The Imposter

the_imposter_52010016_st_-11548-800-600

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Imposter|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is deze blik die de film maakt. Op een aantal momenten poseert een van de mensen die zich hebben laten meevoeren in het verhaal van Frédéric Bourdin een stelling; waarom zou iemand zoiets verzinnen. En dan die veelbetekenende gezichtsuitdrukking. Bourdin is een figuur zoals William Shakespeare’s Richard III. De innemende schurk, die je meevoert in zijn plannetjes. Dat dit zomaar kan in een semi-documentaire.

Even tussendoor: er wordt veel twijfel gezaaid in de film, en daar ga ik even niet al te diep op in. De ontwikkelingen vond ik uitermate intrigerend, en wil ik niet prijsgeven in dit stuk. Het is niet functioneel, want ik wil het liever hebben over hoe de menselijke chameleon Bourdin fantastisch is neergezet door de maker van The Imposter, Bart Layton. Lees verder

Aantekeningen: Trekkies

trekkies_gabriel

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Trekkies|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Ik verbaasde mezelf toen ik deze conclusie halverwege de film trok: trekkies zijn eigenlijk best schattig.

Het werd eens tijd dat ik een documentaire ging behandelen voor De CINEmaki, en een die al een behoorlijke tijd naar me lonkte vanuit de videotheekschappen was Trekkies van Roger Nygard. De docu wordt nogal van een lol-marketing voor zien: kijk dit, je lacht je een bult. En dat is niet onterecht: trekkies (Star Trek-fanaten dus) zijn erg grappig. De verkleedpartijtjes, de hele hopen aan speeltjes en memorabilia, het leren van fictieve talen als Klingon, tatoeages et cetera. Toen het op tv kwam, heb ik altijd met veel plezier naar de verschillende Star Trek-series gekeken, maar zo ver als dit ben ik nooit gegaan.* En het is grappig.

Maar het is veel meer dan dat. Als de documentaire iets goed doet, is het wel het ‘trekken’ (pun intended) door de verschillende aspecten van het trekkie-dom. Op momenten is de documentaire daadwerkelijk ontroerend. Zo vertelt James Doohan (de welbekende Scotty) een anekdote over hij hij tussen zijn fanmail een zelfmoordbriefje vond, en hoe hij daarmee is omgegaan. Zonder er dieper op in te gaan; als Doohan beschrijft hoe hij er niet over kan nadenken zonder vochtige ogen te krijgen snap je precies wat hij bedoelt. Deze anekdote steekt geenszins af tegen de rest van de film, ook al beklijft ze minder de viering van de eigenaardigheid van Star Trek’s fanbasis. Ach, laat ik daar eens op terugkomen. Lees verder