Aantekeningen: Michael Kohlhaas

michael-kohlhaas

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Michael Kohlhaas|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Vroeger had je moedige ridders, strijdende helden die te paard trokken om de eer van een schone jonkvrouwe te verdedigen. Met hun moed inspireerden anderen tot actie tegen schurkachtige landheren, die het volk uitbuitten. Ronde tafels, erecodes, paarden, bla bla bla. De late middeleeuwen zijn vaak geromantiseerd als een ideaalplaatje van heldenmoed, iets wat in films ook al lekker werkt. Maar om nou te zeggen dat ze dicht bij de realiteit staan?

Michael Kohlhaas is een gemakkelijk te idealiseren verhaal, er schuilt een Braveheart in. Een heldenfilm, maar ook een vehikel voor geschiedvervalsing. Maar – bewust of niet – regisseur Arnaud des Pallières kiest er juist voor om een anti-Braveheart neer te zetten. De gefictionaliseerde historische figuur Kohlhaas, gebaseerd op een negentiende-eeuws romantisch boek, heeft een derde dimensie, een ambiguïteit. Ja, in hem zijn nobele gedachtes en acties verenigd, maar in hoeverre is zijn status als volksheld slechts nobel? Lees verder

Advertenties

Aantekeningen: Crash (1996)

4AE7E9676975C51369DFD69A13A

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Crash|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Wat is seks, anders dan een botsing tussen twee mensen? Zowel lichamelijk als emotioneel, zowel in positieve en liefdevolle zin als in obsessieve en destructieve. De grenzen tussen lichamen en voertuigen vervagen. Vlees en metaal smelten samen in de figuurlijke zin van het woord. Zo vat je Crash het beste samen, David Cronenbergs verfilming van de gelijknamige roman van J.G. Ballard.

Het was natuurlijk Sven Boots relaas – over hoe deze Crash voor hem altijd dé Crash zal blijven, hoeveel anderen erbij ook de associatie zullen hebben bij de mozaïekfilm van Paul Haggis – waardoor ik dacht: o, die moet ik inderdaad nog zien. En ik moet zeggen dat deze Crash inderdaad de ander heeft vervangen als de meest prominente associatie. Dat ‘de ander’ nog goed te bekijken is daargelaten, Cronenberg put dieper in de kracht van cinema. Lees verder

Aantekeningen: The Great Gatsby 3D

great-gatsby

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Great Gatsby|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Gatsby begint als een mysterieus figuur, iemand die schittert in geruchten en in persoon. Maar de mooiste momenten, waar Leonardo di Caprio de titelfiguur van The Great Gatsby een mooi extraatje meegeeft zijn de momenten van onzekerheid. De momenten van frustratie, angst, wegduiken, breekbaarheid, bijna ontembare woede, waar er te zien is hoe er achter de grote façade een zeer echt persoon schuilt. De Caprio weet bijna als enige Baz Luhrmann’s versie van dit verhaal wat comedy mee te geven. In een film die heel hard probeert leuk te zijn is dat echt wat.

Maar ook de wisselwerking met Tobey Maguire, die zijn buurman Nick Carraway speelt, is erg prettig. De twee hebben een prima chemie. Een belangrijke stuwkracht op het plot is misschien de liefdesconnectie tussen Gatsby en de nicht van Carraway (weliswaar een prima rol van de uitstekende Carey Mulligan), maar het is de band tussen dazzler Gatsby en sulletje Carraway die het verhaal maakt tot wat het is. En die momenten zijn misschien wat spaarzaam. Maar het belangrijkste is: ze werken. Lees verder

Duimpjeworstelen met Jochem Geerdink

IMG_6457

De CINEmaki geeft The Hunger Games (reg. Gary Ross) de ‘thumbs up’, maar Filmpjekijken.com’s Jochem Geerdink is een stuk minder enthousiast. Over filmsmaak valt te twisten! ‘Als ik ‘m had gerecenseerd, had ik ‘m 3 sterren gegeven. Maar naar mijn gevoel zit er gewoon veel meer in.’

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Hunger Games|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

“Wordt het niet eens tijd dat je van die stukjes voor Filmpjekijken.com gaat schrijven?”, vroeg Spitsnieuws-collega Jochem Geerdink zo rond Pasen aan De CINEmaki. Niet heel veel later verscheen mijn allereerste blog op de filmsite, en was een afspraak gemaakt om te gaan Duimpjeworstelen. Geerdink wilde wel eens even The Hunger Games fileren. Niet omdat hij de film bijzonder slecht vindt, hij vond ‘m vooral “best tegenvallen”. Om de hoek van zijn woning in Utrecht troffen we elkaar voor een lunch, een kop koffie en hartig woordje over de avonturenfilm.
Geerdinks naam is zo goed als wekelijks te vinden onder filmrecensies in Grazia en natuurlijk op Filmpjekijken, de site die hij mede oprichtte. Er waren al wat filmgerelateerde sites in Nederland, maar het ontbrak nogal aan de notie dat films een vorm van vermaak zijn. De niche is nu gevuld. Maar Geerdink timmert allang flink aan de weg als journalist en tekstschrijver, met vooral één been in de filmwereld en de ander in de muziek. Geerdink bezoekt de ene na de andere persvoorstelling, alsook menig concert en festival. De cultuur zit hem simpelweg in het bloed.

Wanneer heb je The Hunger Games voor het eerst gezien en waar?
“Ik heb ‘m in de bioscoop gezien, een week of twee weken na de release. In CineCity in Vlissingen, waar ik toevallig was met iemand. We hadden ‘m al gerecenseerd voor Filmpjekijken.com, natuurlijk, en die recensie had ik online gezet. Alette Kreuze, onze recensente, was heel enthousiast. Ik heb het normaal nooit zo op die tienerboeken-verfilmingen. Dat hele Twilight. Daar was ik halverwege de eerste film al klaar mee. Maar het verhaal van The Hunger Games sprak me meer aan. En Jennifer Lawrence had ik daarvoor in een paar rollen gezien, waarin ik haar heel overtuigend vond. Ik dacht: dit moet toch wel een goede film zijn. Dat viel toch een beetje tegen.”

Waarom?
“Er gebeurde eigenlijk heel weinig. Ik vond Josh Hutcherson en Liam Hemsworth geen charismatische acteurs. Je gaat niet met die gasten mee. En ik vond de special effects zo debiel. Er vliegen een soort vuurbollen, en dan die wolven of honden, of wat het ook waren. Dat zag er allemaal heel nep uit. Dat is toch jammer, want de rest van de set decoration was wél in orde.
“En natuurlijk heb ik ooit Battle Royale gezien. En ik vond The Hunger Games gewoon een soort Battle Royale light of zo. Battle Royale was veel interessanter, omdat daar ook veel meer het psychologisch aspect bij komt. Hier kwam dat veel minder aan bod, wat toch wel jammer is. Hoe overleef je? Door andere mensen af te maken. Hoe ga je daarmee om?”

Wat had je liever gehad?
“Wel iets meer in de richting van Battle Royale of zo. Daarin zitten echt wel scènes dat je zó (Geerdink dekt zijn gezicht af, red.) zit. The Hunger Games kabbelde vooral lekker voort. Maar niet dat je denkt: Oeoeoeoeeh! Het mocht iets heftiger en gruwelijker zijn, en dat kwam voor mij niet echt naar voren. Misschien ben ik al verpest, doordat ik al veel heftige films heb gezien. Dat als je het voor het eerst ziet als je 13 bent, je het wel heel eng vindt. Mij deed het gewoon iets minder. Ik denk dat als ik ‘m had gerecenseerd, ik ‘m drie sterren zou hebben gegeven. Of drieënhalf, maar naar mijn gevoel zit er gewoon veel meer in.” Lees verder

Aantekeningen: Night Train to Lisbon

night_train_to_lisbon_48050638_st_3_s-high

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Night Train to Lisbon|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Alleen al de foto in zijn boek toont aan hoe goed Jack Huston invulling geeft aan zijn personage, de Portugese arts Amadeu. De blik is exact zoals de dokter wordt beschreven: enigszins ingetogen, maar met een rijk filosofisch innerlijk leven. En iets triests.

Met Bille Augusts Night Train Train to Lisbon bewijst Huston grotere rollen prima aan te kunnen. De HBO-generatie kent hem misschien vooral als de ernstig verminkte huurmoordenaar uit Boardwalk Empire. Hier zien we hem eens zonder half gezichtsmasker, bril en snor, en ontzettend hese stem. Ook geen schitterend geacteerd minderwaardigheidscomplex, maar een brok charisma met een Portugees accent. Lees verder

Aantekeningen: La Religieuse

la_religieuse_05_web_-_obrother

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|La Religieuse|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Inmiddels weet ik wel voort wat ik kan verwachten als ik vooraf aan een film het logo voorbij zie komen van de distributeur Contact Film. Veelal de Franse taal (niet altijd natuurlijk), grauwe kleuren, mooie beelden, en vooral een psychologie achter het spel. La Religieuse van Guillaume Nicloux, een verfilming van Diderot, is weer een zeer fijne aanwinst in deze arthouse-collectie, en er zijn vooral twee elementen waarover ik even lekker in mijn nopjes was.

Dat kleurenschema is iets om je in te verliezen. Het grauwe, grijze en lichtblauwe, we zien het vaker in Europese films de laatste jaren. Zeker in Waalse en Franse films is het ene terugkerend iets, maar in La Religieuse is het op een of andere manier geperfectioneerd. Het lichtblauwe is dat van een stel helder oplichtende irissen, het staart terug naar je. Het geeft de film een soort van eigen persoonlijkheid. De kleur doet heel veel voor dit verhaal over de onwillige non, en de verschrikkingen waaraan ze zich moet onderwerpen in de 18de-eeuwse Franse kloosters. Lees verder

Aankeningen: The Perks of Being a Wallflower

perks-wallflower-ezra-miller-emma-watson-dancing

:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Perks of Being a Wallflower|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Is dit zo’n film van de generatie? Dat is vooraf altijd moeilijk te zeggen, zeker voor een film waarvan het verhaal zo’n twintig jaar geleden is gesitueerd. Maar toch, gezien de soundtrack en de visuele stijl moet dit toch wel een beetje voer voor hipsters zijn.

Veel Smiths en een deïficatie van Bowie’ Heroes, gladgestreken pakjes met een smal stropdasje, dansen op Dexy’s Midnight Runners. En hoe de subculturen van de jaren ’90 zijn aangekleed, is wel erg toegankelijk gemaakt voor een publiek van nu, vooral het punkmeisje met het deels opgeschoren kapsel is iets wat je nu zou kunnen tegen komen bij concerten. Het toen en de nostalgische flow van nu in een mixer gegooid, en misschien heeft het zelfs de nodigde eeuwigheidswaarde.  Lees verder