Aantekeningen: The Wolf of Wall Street

THE WOLF OF WALL STREET

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Wolf of Wall Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Devo én Me First and the Gimme Gimmes?

Eén van die twee zou op de score van één film al een zeldzaamheid mogen heten. Zelfs binnen de drie uur van The Wolf of Wall Street is de combinatie van de twee een wonder. Maar soit, Martin Scorsese blijft een man van verrassingen.

Leonardo di Caprio is de laatste tijd vooral op dreef op momenten dat hij zijn high status personages het meest door de slijk haalt. De onzekerheid waarmee zijn titelpersonage in The Great Gatsby wacht op de hereniging met zijn oude geliefde was een lust voor het oog. In het karakter van Jason Belfort, wonderjongen van Wall Street, doet hij een hele film weinig anders. De film is wel eens beschreven als aandelenporno, en de doldwaze capriolen van de heren stock brokers zijn vermakelijk. Maar zeker niet smetvrij. Lees verder

Advertenties

Op zoek naar Jezus (3): The Last Temptation of Christ

Last Temptation of Christ_thumb[5]

Pasen komt eraan! Je weet wel, dat gedoe met kuikens en de herrijzenis van de Here Jezus. De zoon van van de christelijke godheid is een populair subject in de wereld van film, dus waar gaan we niet eens op zoek naar de perfecte film-Jezus? Bestaat er wel zoiets eigenlijk? Editie nummer drie wordt ingevuld met Christus als voortdurende twijfelaar.

:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Last Temptation of Christ|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Algemeen
Van de hier besproken Jezus-films is de link met de Bijbel het minst sterk in The Last Temptation of Christ. Het is namelijk een verfilming van een roman van Nikos Kazantzakis, waarin de schrijver de verhalen van de bijbel fijnzinnig heeft geherinterpreteerd. Het mooie is dat niets aan lessen uit het heilige boek echt onderuit wordt gehaald, maar dat alles een stuk interessanter voor de dag komt. Zo is Maria Magdalena echt een hoer, zoals de katholieke traditie het graag wil. Maar het werkt ook in het voordeel van het verhaal: Jezus kent haar al voor zijn roeping, en is al gefascineerd. Ook is hij al langer bekend met Judas, die lid is van een separatistische bende. Het boek en de film waren mikpunt van hevige protesten, vooral vanwege de seksscène met Jezus – onderdeel van het visioen dat de Heiland aan het kruis krijgt. Die laatste verleiding, die laatste poging van Satan om hem te misleiden, die de naam aan de film geeft. Lees verder

Aantekeningen: The Age of Innocence

5601413948_0365dfec2f

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Age of Innocence|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het eerste kostuumdrama van Martin Scorsese (uitspraak: ‘skorsessie‘, CC: @matthijsvannieuwskerk), en je zou kunnen zeggen zijn enige kostuumdrama, is vaak met gepaste ironie en tegelijkertijd goede inschatting zijn meest gewelddadige film genoemd. Er is een continue oorlogsvoering onder de oppervlakte tussen de vrije wil en het sociale stramien van laatnegentiende-eeuws New York. Vrijheid versus conformiteit, let the battle commence. De manier waarop dit wordt verduidelijkt is lang niet altijd in het spel van de karakters, maar in de hoek waar je het als ongeoefende kijker minder zoekt: de camera. Scorsese doet in al zijn films de dans met de camera, maar om een of andere reden is de tango zo schrijnend als hier.

Kadrering. Beweging. De scènes zijn gespeeld met gepaste statische houding, passend bij het dichtgeslibde sociale milieu van high society New York – die karikaturale kopie van de samenleving van waar ze zich heeft vrijgevochten. Het zijn de bewegingen van de camera die de film animeren, en waarin de personages worden geschetst. De grootsheid van de Van der Luydens wordt geïllustreerd met de lage hoek in de grootse wijde ruimte, maar ook de sierlijke zwiep waarmee het oude echtpaar de aandacht opeist. Later spreekt hoofdpersoon Ellen Olenska (Michelle Pfeiffer) – in een veilig afgekaderde kamer, een toevluchtsoord voor de vrijdenkers – over het echtpaar; schertsend en scherp. En weg is de illusie. Lees verder