Aantekeningen: Boiling Point en Kikujiro

AV_010847

:::|:::|:::|:::|:::|3-4 x jûgatsu | Kikujirô no natsu|:::|:::|:::|:::|:::

Deze twee films van de niet te versmaden regisseur Takeshi Kitano zijn erg fijn met elkaar te vergelijken, omdat Kitano in beide films zowat dezelfde rol speelt. Hij geeft er echter een zeer andere context aan, en dus verandert de lading heel erg.

In 1990 verscheen Boiling Point, waarin Kitano een relatief kleinere rol speelt als gangster in Okinawa. De hoofdpersoon, Masaki, is een sullige honkballer. Wanneer een lokale yakuza op zijn werk bombarie maakt, neemt de jongeman het niet meer. Hij mept terug. Laten yakuza niet de meest vergevingsgezinde Japanners zijn. Wanneer hij in Okinawa een pistool wil kopen om zicht te verdedigen, loopt de schlemiel gangster Uehara (Kitano) tegen het lijf, die zich als een beest gedraagt. Flauwe ongein, steeds reagerend op impulsen, en dominant in elk gezelschap. Uehara is het archetype van de onbezonnen boef, maar hij wint je sympathie. Lees verder

Aantekeningen: The Bling Ring

The-Bling-Ring-14

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Bling Ring|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is fijn als filmmakers een risico durven te nemen, toch? Als iemand probeert een verhaal te vertellen op eigen voorwaarden, dat is toch het bewonderen waardig? Het hangt er natuurlijk maar van af in welke omstandigheden dit gebeurt en hoe de ontvanger zich verhoudt tot het gepresenteerde. Zoals ook blijkt bij Sofia Coppola’s laatste film, The Bling Ring. Ik vind het fantastisch, wat er in de film wordt gedaan, maar de consensus is er een van minder enthousiasme.

Misschien is het niet zozeer wat er wordt gedaan, als wel wat er níet wordt gedaan, waar ik een aantal lovende woorden voor over heb. De film behandelt een serie inbraken van jongeren bij beroemde sterren – die in zulke luxe leven dat je kunt betwisten of ze de spulletjes wel missen – zonder ook maar een greintje stellingname. De praktijken worden niet veroordeeld, ze worden ook niet veroordeeld. Je leert simpelweg de tieners kennen, en mag zelf beslissen wat je van ze vindt. Lees verder

Aantekeningen: Tirez sur le pianiste

2520

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Tirez sur le pianiste|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een jongetje, zelf de jongste welp van een grotendeels criminele roedel, zit in een auto met twee gangsters die hem gekidnapt hebben. Eén van de twee boeven begint tegen hem op te scheppen. “Ik zweer het op mijn moeders hoofd”, grijnst hij de jongeling toe. Knip. Een beeld van een typische huisvrouw, zomaar ineens. Ze valt dood neer. Knip; terug naar de auto.

Of er echt een vrouw dood neervalt of niet, de boodschap van dit korte tussenshot is helder: de gangster ligt door zijn blote tanden. Alleen maar om een klein jochie en een collega onder de indruk te brengen. Het is een kleine ontmaskering, van iets wat iedereen tijdens zijn grootsprakerigheid allang aanvoelt, maar – om het in het Engels te verwoorden – it drives the point home. François Truffault stopt zijn luchtige gangsterfilm (is dat een goede typering?… nee) vol met poëtische dialogen en visuele grapjes. Deze is waarschijnlijk de geinigste, en daarom mijn persoonlijke favoriet. Lees verder

Only God Forgives Luie Recensenten!

Gosling-680x478

De CINEmaki heeft één stelregel: geen kwaad woord over film. Recensenten, echter, zijn fair game. Soms heb je nou eenmaal bij het lezen van recensies het idee: hebben we nou écht dezelfde film gekeken?

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Only God Forgives|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Al snel nadat Billy – helemaal aan het begin van Nicolas Winding Refns Only God Forgives – in Bangkok een 16-jarige prostituee verkracht en vermoordt komt de omineuze politieagent Chang (Vithaya Pansringarm) in beeld. Hij zegt tegen de vader van het slachtoffer: “Hoe heb je dit kunnen laten gebeuren? Je weet wat je moet doen.” Hij verlaat de kamer, en de vader begint met het tot pulp slaan van de Amerikaanse moordenaar van zijn kind. Buiten, in de regen, kijkt Chang toe. Lees verder

Aantekeningen: Gorky Park

view_13_file_zModt9_jpg

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Gorky Park|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Een Amerikaanse film, gemaakt tijdens de Koude Oorlog, over een moordzaak van de Sovjet-politie (of militie, zoals ze worden genoemd), waarin de Russen niet volledig als schurken worden afgeschilderd. Sterker nog: de hoofdpersoon een een rechtgeaarde Russische politieman met sterk eergevoel, zijn medestanders zijn andere Russen met het hart op de juiste plek, en hij werkt samen met een Amerikaanse politieman. Deze film is een bijzondere uitwas van de Amerikaanse filmindustrie, om het op zijn zachtst te zeggen.

Gorky Park laat zich misschien het best omschrijven als een neo noir in een voor die tijd niet alleen moderne, maar ook politiek bijzondere setting. Niet dat het zwart-wit is, met veel sigarettenrook, want dat is niet de kern van de film noir. Een man die in een noodlottige situatie wordt gegooid, dingen overkomen hem, en hij wordt door de situatie gedwongen om een oplossing te vinden voor hemzelf en de mensen om wie hij geeft of gaat geven. Misschien is het wel de enige manier om in zo’n politieke situatie een film te maken over een situatie die zich voordoet aan de andere kant van een IJzeren Gordijn; behandel de karakters als mensen, en gebruik de politiek slechts als aankleding. Een bijzonder handige aankleding. Lees verder

Aantekeningen: Lawless

WETTEST COUNTY Scene 133 Howard comes in with the news about Cricket

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Lawless|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Tijdens het zien van Lawless vond ik het knap wat regisseur John Hillcoat had gedaan met Shia LaBeouf; hoe hij de zwakte van de acteur tot zijn sterkste punt wist te maken. Er zijn uitzonderingen, maar in veel van zijn rollen komt hij op een vervelende manier arrogant over. Terwijl hij vaak karakters belichaamt die dit overmatige zelfvertrouwen niet waarmaken.

Hillcoat giet dit in een karakter dat precies dit belichaamt: een jong mannetje dat meer wil doen dan hij kan. Die met vallen en opstaan moet leren om zich waar te maken. Als hij arrogant doet, wordt er doorheen geprikt door zijn broers. En die dure kleertjes waar hij in rondloopt hebben tegelijkertijd iets belachelijks. Lees verder

Aantekeningen: Nine Queens

site_28_rand_2032555539_nine_queens_large

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Nine Queens (Nueve Reinas)|:::|:::|:::|:::|:::|:::

De Argentijn Fabián Bielinsky heeft met deze film een mooi web van intrige gesponnen. Zonder hopelijk al te veel weg te geven – want dit is een film die je de eerste keer al puzzelende wilt bekijken – is de rol van Ricardo Darin hierin een mooie spil. Darin speelt de oplichter Marco, een figuur die niet te vertrouwen is. Iedereen weet het van hem, iedereen zegt het van hem. Zodra hij je niet meer nodig heeft, bedriegt hij je waar je bij staat.

Het levert een continue twijfelachtigheid op, een voortdurend wantrouwen naar een van de belangrijkste hoofdrollen in de film. Als hij om geld vraagt, is dat dan om er twee seconden later mee weg te rennen? Zoiets zou heel vervelend uit kunnen pakken, dat je gaat denken “heb je hem weer”, maar in Nueve Reinas broeit het vooral op de achtergrond. Want Marco is ook in een groter web beland. Lees verder