Aantekeningen: Close Encounters of the Third Kind

tumblr_lap7he10PG1qe6mn3o1_500

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Close Encounters of the Third Kind|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Wil je wat interessants leren over Steven Spielbergs Close Encounters of the Third Kind? Dan is het vooral handig om dit video-essay van Kevin B. Lee te kijken. Ik weet dat het mij in elk geval erg heeft aangespoord om zeer benieuwd te worden naar dit wonderbaarlijke stukje Spielberg. Na de jump zal ik nog eens wat over mijn eigen kijkervaring toelichten.

Ik zag de film tijdens het couchsurfen in Manchester, bij tv- en kortefilmregisseur Matt thuis op een grote beamerprojectie tegen zijn huiskamerwand. Een beter formaat had je je onder de omstandigheden niet kunnen voorstellen. Ik kan zelfs de grootste films op klein formaat met veel plezier kijken, maar hierbij was het toch wel fijn om een simulatie te krijgen van hoe die bioscoopervaring in 1977 moet zijn geweest. Films worden altijd voor een groot scherm gemaakt, Spielberg-films al helemaal, en dit is hem visueel op zijn interessantst.

Lees verder

Advertenties

Duimpjeworstelen met Jochem Geerdink

IMG_6457

De CINEmaki geeft The Hunger Games (reg. Gary Ross) de ‘thumbs up’, maar Filmpjekijken.com’s Jochem Geerdink is een stuk minder enthousiast. Over filmsmaak valt te twisten! ‘Als ik ‘m had gerecenseerd, had ik ‘m 3 sterren gegeven. Maar naar mijn gevoel zit er gewoon veel meer in.’

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Hunger Games|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

“Wordt het niet eens tijd dat je van die stukjes voor Filmpjekijken.com gaat schrijven?”, vroeg Spitsnieuws-collega Jochem Geerdink zo rond Pasen aan De CINEmaki. Niet heel veel later verscheen mijn allereerste blog op de filmsite, en was een afspraak gemaakt om te gaan Duimpjeworstelen. Geerdink wilde wel eens even The Hunger Games fileren. Niet omdat hij de film bijzonder slecht vindt, hij vond ‘m vooral “best tegenvallen”. Om de hoek van zijn woning in Utrecht troffen we elkaar voor een lunch, een kop koffie en hartig woordje over de avonturenfilm.
Geerdinks naam is zo goed als wekelijks te vinden onder filmrecensies in Grazia en natuurlijk op Filmpjekijken, de site die hij mede oprichtte. Er waren al wat filmgerelateerde sites in Nederland, maar het ontbrak nogal aan de notie dat films een vorm van vermaak zijn. De niche is nu gevuld. Maar Geerdink timmert allang flink aan de weg als journalist en tekstschrijver, met vooral één been in de filmwereld en de ander in de muziek. Geerdink bezoekt de ene na de andere persvoorstelling, alsook menig concert en festival. De cultuur zit hem simpelweg in het bloed.

Wanneer heb je The Hunger Games voor het eerst gezien en waar?
“Ik heb ‘m in de bioscoop gezien, een week of twee weken na de release. In CineCity in Vlissingen, waar ik toevallig was met iemand. We hadden ‘m al gerecenseerd voor Filmpjekijken.com, natuurlijk, en die recensie had ik online gezet. Alette Kreuze, onze recensente, was heel enthousiast. Ik heb het normaal nooit zo op die tienerboeken-verfilmingen. Dat hele Twilight. Daar was ik halverwege de eerste film al klaar mee. Maar het verhaal van The Hunger Games sprak me meer aan. En Jennifer Lawrence had ik daarvoor in een paar rollen gezien, waarin ik haar heel overtuigend vond. Ik dacht: dit moet toch wel een goede film zijn. Dat viel toch een beetje tegen.”

Waarom?
“Er gebeurde eigenlijk heel weinig. Ik vond Josh Hutcherson en Liam Hemsworth geen charismatische acteurs. Je gaat niet met die gasten mee. En ik vond de special effects zo debiel. Er vliegen een soort vuurbollen, en dan die wolven of honden, of wat het ook waren. Dat zag er allemaal heel nep uit. Dat is toch jammer, want de rest van de set decoration was wél in orde.
“En natuurlijk heb ik ooit Battle Royale gezien. En ik vond The Hunger Games gewoon een soort Battle Royale light of zo. Battle Royale was veel interessanter, omdat daar ook veel meer het psychologisch aspect bij komt. Hier kwam dat veel minder aan bod, wat toch wel jammer is. Hoe overleef je? Door andere mensen af te maken. Hoe ga je daarmee om?”

Wat had je liever gehad?
“Wel iets meer in de richting van Battle Royale of zo. Daarin zitten echt wel scènes dat je zó (Geerdink dekt zijn gezicht af, red.) zit. The Hunger Games kabbelde vooral lekker voort. Maar niet dat je denkt: Oeoeoeoeeh! Het mocht iets heftiger en gruwelijker zijn, en dat kwam voor mij niet echt naar voren. Misschien ben ik al verpest, doordat ik al veel heftige films heb gezien. Dat als je het voor het eerst ziet als je 13 bent, je het wel heel eng vindt. Mij deed het gewoon iets minder. Ik denk dat als ik ‘m had gerecenseerd, ik ‘m drie sterren zou hebben gegeven. Of drieënhalf, maar naar mijn gevoel zit er gewoon veel meer in.” Lees verder

Duimpjeworstelen met Lambert-Jan Koops

LJK1

Lambert-Jan Koops op podium in Otis, enkele uren na het interview.

De CINEmaki geeft Looper (reg. Rian Johnson) de ‘thumbs up’, maar comedian Lambert-Jan Koops zekersteweten niet. Over filmsmaak valt te twisten! ‘Looper is gewoon een kutfilm, omdat de hele interne logica niet klopt.’

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Looper|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Lambert-Jan Koops heeft in zijn act een erg herkenbare signatuur. Petje op, en een enigszins verbijsterde blik in de ogen. Hij won daarmee zoal in 2003 de allereerste editie van de Culture Comedy Awards, nog steeds de enige belangrijke prijs voor stand-up comedy in Nederland. De komiek is goed bekend met Nijmegen, waar hij enkele jaren heeft gewoond. En geregeld speelt hij een set op de maandelijkse Comedy Night van Café Otis.
Vooraf aan een eerder optreden in Otis in juni 2012, waar ik ook mijn opwachting mocht maken, uitte Koops zijn frustratie over Chernobyl Diaries. Daags van tevoren had hij de monsterfilm samen met zijn vrouw Annika gezien in een sneak preview. Koops zwaaide wild met de armen, en de krachttermen vlogen me om de oren. Toen ik ging nadenken over interviewkandidaten voor de rubriek Duimpjeworstelen, herinnerde ik me dit voorval weer levendig. Koops speelde afgelopen woensdag 3 april weer in Nijmegen, dus viel er makkelijk af te spreken.

Wanneer heb je die film voor het eerst gezien, en waar?
Joseph Gordon-Levitt; Bruce WillisKoops telt mee op zijn vingers: “Weet ik niet. In de bioscoop. Ik weet niet welke. Hij was toen net uit. Ik ga altijd naar de bioscoop, tenminste, heel vaak. We hadden een Pathé-abonnement, maar die hebben we nou niet meer omdat we verhuisd zijn. Da’s wel shit, want ik mag wel graag gaan. We zijn echte filmgangers. Ik ga nagenoeg altijd met mijn vrouw naar de bioscoop. En we onthouden altijd erg goed naar welke kutfilms we elkaar toe hebben gesleept. Ik heb echt zo’n lijstje: Moordwijven, Sex and the City 2. Ik heb zelf wel weer een beetje mijn krediet verspeeld met Movie 43.” Lees verder

Aantekeningen: Nirvana

nirvana-1997-10-g

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Nirvana|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

De duidelijk op Blade Runner en verschillende films van David Cronenberg geïnspireerde Italiaanse science-fiction zoekt zijn originaliteit vooral in bepaalde stukjes beeldende weergaven. Vooral met betrekking tot ogen zijn er wat mooie effecten bedacht.

Wat erg goed werkt, is de scène waar computertechneuten duelleren met gevaar voor eigen leven. Een man hangt aan een virtual reality-apparaat en maakt pulserende bewegingen. Een straaltje schuimend wit vocht loopt langs zijn wang naar beneden. “Zijn hersens worden gefrituurd”, luidt de illustratie. Het is heus niet het meest originele stukje science fiction, maar het zit lekker in elkaar. Ook de scène waar het personage Joystick de camera in zijn oogkas – zijn echte ogen heeft hij verkocht – laat nakijken heeft een lekker ranzige scifi-feel. Een klein stukje futuristische body horror is altijd fijn op een doordeweekse avond. Lees verder