Aantekeningen: The Wolf of Wall Street

THE WOLF OF WALL STREET

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Wolf of Wall Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Devo én Me First and the Gimme Gimmes?

Eén van die twee zou op de score van één film al een zeldzaamheid mogen heten. Zelfs binnen de drie uur van The Wolf of Wall Street is de combinatie van de twee een wonder. Maar soit, Martin Scorsese blijft een man van verrassingen.

Leonardo di Caprio is de laatste tijd vooral op dreef op momenten dat hij zijn high status personages het meest door de slijk haalt. De onzekerheid waarmee zijn titelpersonage in The Great Gatsby wacht op de hereniging met zijn oude geliefde was een lust voor het oog. In het karakter van Jason Belfort, wonderjongen van Wall Street, doet hij een hele film weinig anders. De film is wel eens beschreven als aandelenporno, en de doldwaze capriolen van de heren stock brokers zijn vermakelijk. Maar zeker niet smetvrij. Lees verder

Aantekeningen: Inside Llewyn Davis

Inside-Llewyn-Davis-cat

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Inside Llewyn Davis|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Zit er wel genoeg plot in deze film? Dat vroegen de gebroeders Coen zich af tijdens het schrijven van het script voor hun nieuwste instant klassieker* Inside Llewyn Davis. Dat is de aanleiding voor het tot leven roepen van de kat die de titelpersoon een groot deel van de film met zich meedraagt. Een scherpe observatie van mijn mede-filmganger, die ik hier losjes parafraseer: deze film bevat de beste acteerprestatie ooit van een kat. Dat mag gezegd worden. Als ik niet bang was geweest dat de Galerij der Grooten een dierenasiel gaat worden, had Ulysses er meteen in gemogen. Misschien iets voor de toekomst?

Deze nieuwste is misschien ook wel de meest liefdevolle film van Joel en Ethan Coen. Niet omdat andere films kil aandoen, of omdat hier de puberale humor ineens achterwege zou zijn gelaten. Integendeel. Maar er zit iets meer warmte in, iets meer genegenheid voor de overduidelijk flawed hoofdpersoon Llewyn Davis, en de wereld van folksongs waarin hij zich begeeft. Lees verder

Aantekeningen: Blue Jasmine

Blue-Jasmine

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|Blue Jasmine|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Dit had een L.R. kunnen worden, aangezien Nederlandse recensenten de link met A Streetcar Named Desire blijkbaar niet hebben kunnen leggen, maar soit. Dat zou overigens misschien ook een beetje lui van mij zijn geweest, aangezien de verschillen met de doorbraakfilm van Marlon Brando interessanter uitpakken dan de overeenkomsten.

In Woody Allens Blue Jasmine is het namelijk al vanaf het begin duidelijk dat hoofdpersoon Jasmine (née Jeanette) een rookgordijn opwerpt, dat haar flinterdunne sluier van high society een illusie is, gebaseerd op een eerder beter leven. In Streetcar is dat iets wat veel langer wordt uitgespeeld. Deze ‘update’, die niet echt een letterlijke update is, speelt veel langzamer en subtieler de personages tegen elkaar uit. Ja, Jasmine (zoals Blanche Du Bois in film in Tennessee Williams’ toneelstuk) wordt geconfronteerd met een vervreemde zus en haar jonge working class mannelijke man van een partner, en het klikt evenmin. Maar het is geen film die rond deze ene botsing van ego’s is gebouwd, er wordt een heel web aan interacties gecreëerd, met een heel ander achterliggend mysterie. Lees verder

Aantekeningen: The Bling Ring

The-Bling-Ring-14

:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|The Bling Ring|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Het is fijn als filmmakers een risico durven te nemen, toch? Als iemand probeert een verhaal te vertellen op eigen voorwaarden, dat is toch het bewonderen waardig? Het hangt er natuurlijk maar van af in welke omstandigheden dit gebeurt en hoe de ontvanger zich verhoudt tot het gepresenteerde. Zoals ook blijkt bij Sofia Coppola’s laatste film, The Bling Ring. Ik vind het fantastisch, wat er in de film wordt gedaan, maar de consensus is er een van minder enthousiasme.

Misschien is het niet zozeer wat er wordt gedaan, als wel wat er níet wordt gedaan, waar ik een aantal lovende woorden voor over heb. De film behandelt een serie inbraken van jongeren bij beroemde sterren – die in zulke luxe leven dat je kunt betwisten of ze de spulletjes wel missen – zonder ook maar een greintje stellingname. De praktijken worden niet veroordeeld, ze worden ook niet veroordeeld. Je leert simpelweg de tieners kennen, en mag zelf beslissen wat je van ze vindt. Lees verder

Ik zou House at the End of the Street eigenlijk leuker moeten vinden, als ik erover nadenk

house-at-the-end-of-the-street-enlarged

Een moeizame moeder-dochterrelatie uitgebeeld door respectievelijk Elisabeth Shue en Jennifer Lawrence, een goed verhulde twist over (SPOILER!) wie ‘het meisje in de kelder’ is en een interessante manier om de psychose uit te beelden – er zijn meerdere zaken die erg voor House at the End of the Street spreken. Toch is de film na een eerste kijkbeurt er geen die ik heel erg zou aanprijzen. Er zijn te veel eindjes die je met meer moeite aan elkaar moet knopen, dan waarschijnlijk de bedoeling is in een film die zo rechttoe rechtaan wordt gepresenteerd.

Als ik dieper over de film ga nadenken, echter, is er toch een reden om te twijfelen. Zou ik deze horrorfilm toch beter moeten vinden?

:::|:::|:::|:::|:::|:::|House at the End of the Street|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Laten we dit verkennen. Zoals ik al zei: de film wordt weinig ambigu aan je voorgelegd: wat je ziet is wat het is. En dat maakt een sleutelscène een probleemkindje. Hoofdpersonage Elissa (Lawrence) doet mee aan een talentenjacht voor bands, maar aan spelen komt ze niet toe. Een groep jongens – een ervan heeft ze eerder in de film afgewezen – valt haar beoogde nieuwe liefje aan, de enigmatische zonderling Ryan (Max Thieriot). Hij breekt het been van een van zijn aanvallers, en de rest gaat naar zijn huis om dat in brand te steken. Nou is dit een scène met een voorgeschiedenis.

Lees verder

Aantekeningen: Close Encounters of the Third Kind

tumblr_lap7he10PG1qe6mn3o1_500

:::|:::|:::|:::|:::|:::|Close Encounters of the Third Kind|:::|:::|:::|:::|:::|:::

Wil je wat interessants leren over Steven Spielbergs Close Encounters of the Third Kind? Dan is het vooral handig om dit video-essay van Kevin B. Lee te kijken. Ik weet dat het mij in elk geval erg heeft aangespoord om zeer benieuwd te worden naar dit wonderbaarlijke stukje Spielberg. Na de jump zal ik nog eens wat over mijn eigen kijkervaring toelichten.

Ik zag de film tijdens het couchsurfen in Manchester, bij tv- en kortefilmregisseur Matt thuis op een grote beamerprojectie tegen zijn huiskamerwand. Een beter formaat had je je onder de omstandigheden niet kunnen voorstellen. Ik kan zelfs de grootste films op klein formaat met veel plezier kijken, maar hierbij was het toch wel fijn om een simulatie te krijgen van hoe die bioscoopervaring in 1977 moet zijn geweest. Films worden altijd voor een groot scherm gemaakt, Spielberg-films al helemaal, en dit is hem visueel op zijn interessantst.

Lees verder

Duimpjeworstelen met Bart van Oort

IMG_6552

De CINEmaki geeft Anchorman (reg. Adam McKay) de ‘thumbs up’, maar bij filmquizmaster Bart van Oort kan er nauwelijks een lachje vanaf. Over filmsmaak valt te twisten! ‘De ene keer doen ze te veel slechte grappen achter elkaar, op andere momenten weten ze het niet uit te bouwen. En dat stelt me dan teleur.’

:::|:::|:::|:::|Anchorman: The Legend of Ron Burgundy|:::|:::|:::|:::

Het is leuk om een filmquiz te winnen, maar het is nog leuker om een leuke filmquiz te winnen. Twee van de fijnste filmquizzen die ik tot nu toe heb gespeeld kwamen van de hand van de vaste maker/presentator van filmquizzen in de Nijmeegse uitgaansgelegenheid Ndrgrnd, Bart van Oort, en een andere leek op zijn minst door hem geïnspireerd. Van Oorts vragen zijn divers, hij gebruikt lekker veel fragmenten en zijn presentatiestijl is lekker droogjes en sympathiek. En dat komt niet alleen van pas bij zijn filmquizzen. Hij maakt namelijk geregeld quizzen naar een bepaald thema. Behalve film noemt hij ook vooral muziek en biologie. In het dagelijks leven is hij echter milieuadviseur bij duurzaamheidbedrijf Tauw.
Zodra ik hem vraag voor een interview is een keuze zo gemaakt. Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, zo luidt de suggestie, en de kans om voor het eerst een comedy in deze rubriek te behandelen staat me zeer aan. Die gaan we doen!

Wanneer heb je ‘m voor het eerst gezien en wanneer?
“Thuis in bed.”

Wanneer was dat?
“Ik denk pas anderhalf jaar terug. Ik had ‘m van een vriend geleend.”

(Met voorkennis:) Wanneer heb je ‘m voor het eerst afgekeken?
anchorman083109-anchorman-2“Ha ha ha. Dat is van de week. Want ja, de eerste keer dat ik ‘m keek, was ik ‘m na 20 minuten of zo helemaal beu. Hoe heet ze ook alweer, Christina Applegate? Die was toen 10 minuten in de film, toen was ik het al helemaal beu. Niet door haar. Ik merk wel; ze trekt de film wel een beetje recht. Maar ik vind dit té veel slechte grappen, van laag niveau of zo.”

Hoezo?
“Gewoon, er zijn heel veel absurde situaties die zich voordoen, die een beetje onwerkelijk zijn. Ook zijn er heel veel van die woordgrappen die de hele tijd voorbij komen, en films die op de hak worden genomen. Het is heel erg hap-snap.
“Wat ik heb begrepen in ieder geval: het is een waar gebeurd verhaal over die vrouw in de jaren zeventig. Er was wel een anchorwoman die haar doorbraak zo heeft gemaakt.”

Will Ferrell zou het idee hebben gekregen na het zien van een documentaire over Jessica Savitch, en alle seksisme waar ze als nieuwslezeres mee te maken kreeg in de jaren zeventig.
“Voor de rest vind ik er eigenlijk geen reet aan. Terwijl dat eigenlijk ook weer heel flauw is, maar ik weet niet wát het is. Het spreekt me gewoon niet aan. Ik heb ‘m vandaag nog een keer gekeken.” Lees verder